Recensie

Met ‘snoepje’ op dwalen door surrealistisch Antwerpen

Komedie Sanguinisch, knotsgek, allerdolst, het is heerlijk adjectieven verzinnen voor ‘Charlie en Hannah gaan uit’, een in zwart-wit gedraaide nachtelijke road movie te voet door Antwerpen.

Evelien Bosmans in ‘Charlie en Hannah gaan uit’.

‘Sorry dat ik te laat ben, want ik moest dringend een paar irrelevante dingen doen’, zegt Hannah tegen Charlie.

Hoe je van irrelevante dingen een surrealistisch droomdebuut kunt maken bewijst de Vlaamse cineast Bert Scholiers (1984). Het is heerlijk adjectieven verzinnen voor Charlie en Hannah gaan uit, een op een paar kleureffecten na grotendeels in zwart-wit gedraaide nachtelijke road movie te voet door Antwerpen. Sanguinisch, knotsgek, allerdolst; ze moeten wel een beetje ouderwets klinken, want er is iets geruststellends archaïsch aan deze film, die de twee vriendinnen volgt tijdens hun avondje uit. Ze zijn op zoek naar de liefde. Dat vooral. Maar ze zijn dankzij een ‘snoepje’ (zin van het jaar, recht in de camera: ‘Het zijn geen drugs hoor – het is iets homeopathisch’) ook verdwaald in honderd jaar filmgeschiedenis.

Van het ene moment op het andere kunnen ze in een stille film zitten, of in een 8mm-kader, of door een prentenboek wandelen en gewichtsloos door de ruimte zweven, terwijl ze met literaire personages converseren. Of met de jongen die ze op sleeptouw nemen over de liefde natuurlijk. De liefde. Vooral de liefde. Na een uurtje is het wel op, en dan moet je nog twintig minuten dwalen met deze Marie en Marie van de 21ste eeuw. Want dat is Charlie en Hannah gaan uit vooral: een grenzeloze hommage aan de subversieve, manverslindende en feministische Madeliefjes van Vera Chytilova, die Tsjechische klassieker uit de jaren zestig.

    • Dana Linssen