Recensie

De macabere hellegang van een gezin

Horror In ‘Hereditary’ sijpelt de lugubere binnenwereld van een 12-jarige dochter geleidelijk een gezin binnen. Of hing die schaduw er altijd al?

Charlie (Milly Shapiro) is in ‘Hereditary’ een weirdo die verontrustende plop-geluiden maakt.

Horrorsensatie Hereditary wordt al in één adem genoemd met klassiekers als Rosemary’s Baby, The Shining of The Exorcist. Dat is nauwelijks overdreven: debuterend regisseur Ari Aster schroeft latente dreiging via een aantal groteske wendingen heel kalmpjes op naar een nachtmerrie van Grand Guignol. Tegelijk is het een gezinsdrama over rouw, wantrouwen en emotioneel verraad, met een climax rond de eettafel.

Het eerste shot van Hereditary zoomt in op een poppenhuis in een atelier: in een slaapkamer ontwaakt zoon Peter (Alex Wolff). Dat atelier is van moeder Annie Graham (Toni Collette), een kunstenares die miniaturen maakt die zijn gebaseerd op haar eigen leven. Het droste-effect – huis in huis, droom in droom – gunt je nooit een vaste greep op de realiteit: de logica van Hereditary is zo macaber omdat hij onpeilbaar is.

De Grahams bewonen een spookhuis van donker hout en glas in lood in de bossen. Oma is zojuist overleden: op de begrafenis blijkt dat zij een enge, manipulatieve vrouw was. Annie schokt een zelfhulpgroep met jeugdherinneringen: haar vader hongerde zichzelf dood, haar broer pleegde zelfmoord omdat oma „mensen in hem stopt”. De appel valt niet ver van de boom, zo blijkt: Annies twaalfjarige dochter Charlie (Milly Shapiro), is een weirdo die verontrustende plop-geluiden maakt en om onduidelijke redenen een dode duif onthoofdt. Haar lugubere binnenwereld sijpelt geleidelijk het gezin binnen, of hing die schaduw er altijd al? Moeder Annie voelt dat en ontkent dat, zoon Peter blowt de beklemming weg, brave vader Steve (Gabriel Byrne) reddert zich een slag in het rond.

Lees ook een interview met regisseur Aster en hoofdrolspeler Collette: ‘Ik ga altijd uit van het zwartste scenario’

Meer plot weggeven zou de hellegang van de Grahams bederven. Net als in Don’t Look Now van Nicolas Roeg, een inspiratie van regisseur Ari Aster, vloeien rouw en trauma naadloos over in een fatalistische, paranormale realiteit. En verwacht geen bevrijdende catharsis: Hereditary blijft in je hoofd rondzoemen als een mug in de nacht.

    • Coen van Zwol