Recensie

Vrouwelijke acts drukken stempel op Best Kept Secret

Popfestival Het was warm, deze zesde Best Kept Secret in het bos bij Beekse Bergen. Maar de muziek, zoals van The National, Father John Misty en Vince Staples was goed.

De ingang van het festival Foto Andreas Terlaak

Al lang niet meer het best bewaarde geheim: het popfestival Best Kept Secret, met 25.000 mensen per dag in de water- en bosrijke omgeving van safaripark Beekse Bergen in Hilvarenbeek. De zesde, zonnige editie op de altijd weer feeërieke plek (hoofdpodium op het strandje, de andere podia verspreid langs de bospaden) maakte ruim baan voor vrouwelijke acts, had een handvol ludieke boekingen (de oude ‘Sugar Man’ Rodriguez) en had weer een internationale uitstraling met veel bezoekers uit België, Duitsland en Groot-Brittannië.

Het driedaagse Best Kept Secret zag de eerste dagen veel acts van eerdere edities terug, zoals Tyler, the Creator, Future Islands, Angus & Julia Stone, Chvrches, Mogwai, Slowdive, om er maar enkele te noemen. Met als allerbelangrijkste rentree die van Arctic Monkeys, de slotact van de eerste festivaldag.

Arctic Monkeys in spagaat

In 2013 waren ze de eerste boeking op de allereerste BKS. Ze brachten nu afwisselend rock-’n-roll waar de opwinding in het hoog podiumlicht van af spatte. En dan weer, haaks daarop staand, lome, soms weelderige nummers in een lichtjes treiterige croonersfeer die het viertal tegenwoordig zoekt.

Ver van grote festivaluitbundigheid, zónder razende gitaarriffjes. Licht ironisch, uitdagend en rijk aan invloeden werd gemijmerd over de dingen die voorbij gaan, in Vegas vintagestijl. Met zanger Alex Turner in een maatpak, zonnebril en een vettige lange haardos waar hij om de zoveel minuten zijn hand doorheen streek. Het werd steeds duidelijker dat de Arctic Monkeys zich in een spagaat bevonden. Steeds weer werd de rockopwinding getemperd door onderkoelde, kitschy croonerpop.

The Arctic Monkeys waren hoofdact op de eerste dag van popfestival Best Kept Secret: afwisselend rockend en croonend.
Foto Andreas Terlaak
Nederland, Hilvarenbeek, 08-06-2018. Concert van Arctic Monkeys op Best Kept Secret Festival 2018. Foto: Andreas Terlaak
Foto’s Andreas Terlaak

Nieuwkomers vol zelfvertrouwen

Barstensvol zelfvertrouwen stonden dit weekend op BKS de nieuwkomers op te treden. Zoals de 21-jarige Nilüfer Yanya, die zichzelf waanzinnig op gitaar stond te begeleiden in een trio met saxofoon/toetsen en bas. Dan de snik van Isaac Gracie (23); indrukwekkend, wat een stem. De Australische Alex Cameron (28) was vrolijk en lollig, maar bood verder weinig. De jazztechno van jazzbelofte The Comet is Coming/Shabaka Hutchings kreeg wel vleugels.

The KIlls
Foto Ben Houdijk
Warpaint
Foto Ben Houdijk
Alison Mosshart van The Kills, Julia Stone en zangeres Theresa Wayman van Warpaint.
Foto’s Ben Houdijk

Eigenzinnige frontvrouwen

Het aandeel vrouwelijke acts op Best Kept Secret was groot – een constatering in een tijd waarin we gewoonweg aan het turven zijn. Vooral op de zaterdag drukten eigenzinnige frontvrouwen hun stempel. Onweerstaanbaar dansbaar zoals Chvrches. Stoer en onafhankelijk, zoals Alison Mosshart van indierock formatie The Kills die vanaf opening ‘Heart of a Dog’ overal was. Op haar gitaar, op haar knieën, slaand op grote trommels, het publiek én kompaan Jamie Hince in straffe rockritmiek aansporend.

Ook de meeslepende muziek van droomkwartet Warpaint was stevig in het gouden uurtje. Hun echoënde stemmen op straffe ritmes reikten ver over het strand. De authentieke blues- en countrytwang van Mattiel in haar rode overal raakte vele snaren. Zangeres Syd van het Californische soulcollectief The Internet liet zich gelden als publiekbespeelster in hun set van speelse soulfunk, neosoul en r&b.

Zangeres Syd van The Internet
Foto Ben Houdijk
Publiek bij het optreden van The Internet.
Foto Ben Houdijk
Zangeres Syd van The Internet
Foto’s Ben Houdijk

In het meer duiken

Bij de zomerse concerten op het midden van de dag kon het door warmte bevangen publiek een beetje kon hangen. De zachte harmonieën van de band Johan bedwelmden. De gemoedelijke folkpop van het duo Angus & Julia Stone kreeg met Julia haar blote voeten op een handdoekje iets vertederends. Artiesten op hoofdpodium staan pal in de brandende zon. Leadzangeres Ellie Rowsell van het Britse indierockkwartet Wolf Alice hield niet meer en dook na haar show het meer in.

Oase voor een weekend
Foto Andreas Terlaak
Oase voor een weekend
Foto Andreas Terlaak
Oase voor een weekend
Foto Andreas Terlaak
Oase voor een weekend.
Foto’s Andreas Terlaak

Als muziek een mogelijkheid biedt te ontsnappen aan de soms keiharde, rauwe werkelijkheid, komt het aan. Zoals Vince Staples, die klaarspeelde wat rapper Tyler, the Creator in zijn eentje („Lonely as fuck”) op het hoofdpodium, helemaal niet lukte. Staples’ optreden in tent Two was een ronduit explosieve show voor een publiek dat vanaf het begin openstond voor zijn soepele realiteitsraps tussen hoop en –tja- ronduit uitzichtloos.

Ook de show van Father John Misty en zijn band van negen musici stond bol van intensiteit. Als een montere entertainer, een lang man met baard en pak, bracht hij zijn zorgen over de toestand van de wereld, terwijl hij wild doch sierlijk over het podium bewoog.

The National overtuigt het meest

Maar het was The National die hierin het meest overtuigde. Wat een mooie, van weltschmerz overstromende, uitgebalanceerde show gaf die band. Was de sombere rockmelancholie destijds op Down The Rabbit Hole festival nog rommelig in vorm en uitwerking, nu had zanger Matt Berninger van The National werkelijk controle in een lange festivalshow. Zijn ongemak met het leven, vooral relaties, werd ieders lot.

Foto: Nathan Reinds // www.nathanreinds.nl
Zanger Matt Berninger van The National
Foto Ben Houdijk
Vince Staples en zanger Matt Berninger van The National.
Foto’s Ben Houdijk

Van het begin, met nieuwe grimmige nummers als ‘The System Only Dreams in Darkness’, was de schorre Berninger losser dan we hem kennen. Het woelde in hem; zijn beheerstheid werd overgenomen door een veel vrijer podiumpersonage dat zich, geroerd door het majestueuze aanblik van een volgepakt festivalstrand in avondlicht, steeds meer liet gaan.

Een breed uitgesponnen ‘Guilty Party’. ‘Graceless’ midden in het publiek. In ‘Bloodbuzz Ohio’ legde Berninger z’n hoofd op een rode ballon uit publiek. En ook in ‘Terrible Love’ wierp hij zich op een ballon, die vervolgens onder hem knapte. Een even tragisch als veelzeggend beeld. De toegift sinds vele concerten, het akoestische ‘Vanderlyle Crybaby Geeks’ was een ontroerend slot uit vele kelen.

Afsluiter LCD Soundsystem

Dat stond haaks op wat de afsluiter van dit Best Kept Secret teweeg bracht. Bracht The National een gevoel van saamhorigheid - zoiets van samen ten onder, de slotact LCD Soundsystem was zondagavond van een bevrijdende euforie op harde hoekige beats. Met een batterij aan synthesizers, visuals en een discobol brachten frontman James Murphy en het New Yorkse collectief LCD Soundsystem een mooie, energieke synergie van intellect en muzikale geestdrift.

Dansend naar huis na LCD Soundsystem met enorme discobol. Foto Ben Houdijk

Correctie (12 juni 2018): In een vorige versie van dit artikel werd de zanger van de Arctic Monkeys Alex Turners genoemd. Dat moet Alex Turner zijn, en is aangepast.