Recensie

Sublieme stermezzo in emotioneel jubileumconcert Rotterdams Philharmonisch

Het Rotterdams Philharmonisch vierde zijn 100-jarig bestaan én nam afscheid van zijn geliefde chef-dirigent Yannick. Het werd een sterk en origineel Jubileumconcert, met een glansrol voor stermezzo Joyce DiDonato.

Hij hield het net droog, zei hij. Dirigent Yannick Nézet-Séguin vertrekt bij het Rotterdams Philharmonisch, maar zal regelmatig gastoptredens geven. Foto RoPh

Het was een feest met een weemoedig randje: het Rotterdams Philharmonisch vierde zijn honderdjarig bestaan met een jubileumconcert, dat tegelijkertijd het afscheid was van chef-dirigent Yannick Nézet-Séguin. Gedurende zijn tien jaar in Rotterdam groeide Yannick uit van briljante belofte tot volbloed wereldster. Twee jaar geleden werd hij benoemd tot Music Director van de Metropolitan Opera in New York, waar hij vanwege zijn drukke agenda pas vanaf seizoen 2020-2021 volledig aantreedt. Vanwege zijn verdiensten voor Rotterdam ontving Nézet-Séguin uit handen van burgemeester Aboutaleb de Cultuurpenning de stad.

Gelukkig zal Nézet-Séguin ook in de toekomst in Rotterdam te bewonderen zijn, al was het maar omdat het orkest hem eredirigent heeft gemaakt. Nu is hij voor altijd onderdeel van „de familie”, zoals hij het zelf formuleerde, „en dat is de enige reden dat ik niet huil.” De toegift, het lied Morgen van Richard Strauss, blikte al vooruit naar het weerzien.

Verrassende orkestopkomst

Het concert, dat via medici.tv in 70 landen live te volgen was, bood bepaald geen voor de hand liggend feestprogramma. Daardoor was het des te sterker. Het begon al met de orkestopkomst, stilletjes in een rij, terwijl een basso continuo Händels vurige verraadaria Scherza infida voorbereidde.

Toen iedereen zat bleek niet alleen chef Yannick meegeslopen, maar ook stermezzo Joyce DiDonato. Bij haar eerste inzet sprongen de tranen je al in de ogen. En toen kwam er nog een trits aria’s, vaak slim aan elkaar gespeeld om de spanning vast te houden. In Rossini’s hit Una voce poco fa onderstreepte DiDonato met duizelingwekkende coloraturen én sublieme karaktertekening haar wereldklasse.

Bedwelmende strijkersklank

„Eén groot crescendo,” zo omschreef Yannick het Jubileumconcert. Het podium raakte ook steeds voller, culminerend in Respighi’s fors bezette Pini di Roma. Energie, sprekende details, prachtige houtsoli en een bedwelmende strijkersklank: het echte feest voltrekt zich in Rotterdam niet eens per eeuw, maar wekelijks.