Niemand werkt harder dan Simona Halep

Roland Garros Simona Halep (26) verslaat Sloane Stephens en wint haar eerste grandslamtitel. „De bestemming is mooier na een weg vol hobbels.”

Simona Halep met haar trofee na het winnen van Roland Garros. Foto EPA / Christophe Petit Tesson

In de box van Simona Halep gaat haar vader staan, balt coach Darren Cahill fanatiek zijn vuist. Vlak achter de baan klapt Nadia Comaneci, olympische turnlegende van Montreal 1976, voor elk punt van haar vriendin. De Roemeense vlag wappert op de tribune van Court Philippe Chartrier. „Si-mo-na, Si-mo-na”, juicht het publiek.

Een jaar geleden liet Halep (26) in ditzelfde decor een ‘gewonnen’ finale glippen. Een set en 3-0 stond ze voor tegen Jelena Ostapenko, debutant in een grandslamfinale. Tot haar tegenstandster begon aan een ‘pats-boem show’ zonder weerga en de Roemeense in hevige frustratie achterliet. „Ik heb daarna de hele nacht gehuild”, vertelt Halep zaterdag.

Het contrast kan nauwelijks groter. Nu staat Halep zelf een set en een break achter. Haar tegenstandster, de Amerikaanse Sloane Stephens, slaat stoïcijns de ene na de andere winner. Wat moet ze in hemelsnaam doen? Steeds weer die korte, gedreven pasjes om perfect achter de bal te komen. Luid kreunend zo hard en diep mogelijk blijven plaatsen. Ja, daar is de ‘re-break’ die haar box en het stadion in vervoering brengen. En de publiekslieveling met het leeuwenhart, 1.68 meter klein, krijgt het voor elkaar. De partij kantelt. Ze wint. Eindelijk.

Foto EPA / Christope Petit Tesson
Foto EPA / Guillaume Horcajuelo

Drie grandslamfinales speelde Halep tot deze editie van Roland Garros. Drie keer verloor ze. In Parijs niet alleen vorig jaar tegen Ostapenko maar ook in 2014 van Maria Sjarapova, en op de Australian Open dit jaar van Caroline Wozniacki. Al jaren is ze een vaste waarde in de top van het vrouwentennis, sinds oktober zelfs de nummer één van de wereld. Niemand werkt harder dan zij. Maar een grandslamzege? Tot ze tegen Stephens met ultieme volharding de ban breekt: 3-6, 6-4 en 6-1. Als tweede Roemeense ooit kust ze de Coupe Suzanne Lenglen, veertig jaar na haar manager Virginia Ruzici, tijdgenoot van de het legendarische ‘enfant terrible’ Ilie Nastase.

In de maag getrapt

Waarom het Halep nu wel lukt? „Ze heeft er hard voor gewerkt en is een aantal keren in de maag getrapt toen ze kansen had”, vertelt coach Cahill zondag in de Britse krant The Guardian. „Maar ze zeggen dat de bestemming nog mooier is als je die uiteindelijk bereikt na een weg vol hobbels. Dat is wat nu is gebeurd.”

Tien jaar geleden won Halep in Parijs het juniorentoernooi, na onder meer winst in de halve finale tegen de hoger geplaatste Nederlandse Arantxa Rus. Alles had de tiener uit Constanta voor haar sport over, tot aan een borstverkleining toe om beter te kunnen bewegen. Essentieel voor haar speelstijl, gestoeld op onvermoeibaar blijven ‘schaken’ in de rally. Goed genoeg om vier jaar geleden de finale te halen in Parijs, maar nog niet om die te winnen van een hardhitter als Sjarapova.

Vorig jaar was de onvermoeibare baseliner fysiek wel sterk genoeg voor de titel, maar kon ze mentaal niet omgaan met de vele winners van tegenstander Ostapenko. Sindsdien is Halep nog harder gaan werken. Ze speelt iets agressiever, serveert ook wat harder. Maar volgens haar coach is ze vooral mentaal gegroeid. Dankzij een samenwerking met de Amerikaanse sportpsycholoog Alexis Castorri, die in het verleden onder meer Ivan Lendl en Andy Murray begeleidde. „Nederlagen maken je soms meer volwassen”, zegt oud-prof Cahill, in 1988 halve finalist in de US Open. „Je kunt de ene kant op en naar beneden gaan met je carrière. Of je bijt door, gaat harder werken en je probeert het opnieuw. Dat laatst heeft Simona gedaan.”

Foto EPA / Julien de Rosa
Foto EPA / Julien de Rosa

Trots na een nderlaag

De nederlaag in januari in Melbourne tegen Wozniacki? Halep ligt er geen nacht lang meer van te huilen. Ze heeft drie sets lang gestreden, laten zien dat ze op het hoogste podium haar beste tennis kan spelen. Alleen was Wozniacki beter. Een belangrijke les, volgens Cahill. Ook na een nederlaag kun je trots zijn op jezelf.

Die meer relaxte instelling geeft tegen Stephens de doorslag. Geen frustratie, zelfs niet als de tegenstander in het begin onverslaanbaar lijkt. Blijven doen wat ze kan. „Ik voelde op een gegeven moment dat zij wat vermoeid raakte en meer ging missen”, zegt Halep achteraf. „Dus bleef ik rustig.”

    • Maarten Scholten