Column

Een geniale tennisser met dwangneuroses

Vlak voor aanvang van de finale in Parijs ging Rafael Nadal in de weer met zijn twee plastic flesjes. Al sinds jaar en dag kunnen ze maar op één manier staan, vindt de Spaanse tennisser. Met de finesse van een maanlanding plaatste hij ze schuin achter elkaar op het gravel.

Aan het net stonden de scheidsrechter, tegenstander Thiem en twee ballenkinderen al klaar voor de toss, maar Nadal deed de hele flessenprocedure nog een keer over, tot ze perfect stonden.

Een vreemde gewaarwording.

Als je partner iedere avond aan tafel minutenlang manisch en secuur blijft schuiven met mes, vork en lepel, bel je voor psychiatrische assistentie: ‘Kunt u helpen, ik heb hier thuis te doen met dwangneuroses.’

Nadal was eindelijk klaar. Hij pakte zijn racket, sprong op en stapte – met zijn goede schoen, bijgeloof natuurlijk – tussen de witte lijnen. Tijdens de toss bleef hij op ruime afstand staan toen het muntje viel.

Ook weer raar.

Voordat hij serveert, werkt Nadal altijd een heel arsenaal aan handbewegingen af. Op Roland Garros kreeg hij in de finale een vermaning van de scheidsrechter omdat het ritueel te lang duurde. Nadal was niet eens boos; hij begreep het wellicht maar deed bij de eerstvolgende opslag alles weer doodkalm hetzelfde.

Hij kan niet anders, het zijn de trekjes van Rafa.

Na het slaan van een service wordt de neuroot Nadal overvleugeld door de tennisser Nadal. Dan lijkt hij verlost van ‘alles wat moet’ en tennist hij zo vrij als een vogel. Instinctief loopt hij naar de goede hoek, kiest hij voor de beste slagen met de juiste richting en snelheid.

In de pauze tussen de games verschenen graphics met wetenswaardigheden over het spel van de Spanjaard; over zijn opslag, zijn returns en zijn ‘winners’. De plaatjes deden voor een moderne speler als Nadal nogal ouderwets aan.

Het wachten is op een geavanceerde techniek die me tot diep in het hoofd van Nadal brengt. Ik wil kunnen zien hoeveel zenuwen op springen staan als hij een kanonskogel op zich af ziet komen. Welke prikkels vanuit de hersenen krijgen zijn machtige dijbenen en bovenarmen als hij naar een hoek sprint?

Nadel won de finale van Roland Garros alweer voor de elfde keer. Op gravel kent hij zijn gelijke niet. Tegenstander Dominic Thiem deed zijn uiterste best om haarscheurtjes in het bastion te beuken maar was kansloos.

Na het laatste punt op het gravel van Parijs gingen Nadals armen omhoog. Dat had ik al eens eerder gezien; tien keer om precies te zijn. Nadal deed zijn haarband af, zwaaide naar het publiek en liet een paar tranen tijdens een flash-interview. Daar was de beker, voor de elfde keer.

Het torsen van de Coupe des Mousquetaires boven zijn hoofd is verworden tot Nadals fijnste dwangneurose.

Wilfried de Jong is schrijver en programmamaker.