Column

Overstroomd

Het was een dag met hevige stortbuien, die het sociale verkeer in Rotterdam ernstig doorkruisten. Slechts een klein groepje belangstellenden waadde ’s avonds naar de Remonstrantse kerk om te luisteren naar Brieven aan het nieuwe college van B en W.

De eerste briefschrijver, Hogeschool-voorzitter Ron Bormans, riep het toekomstige stadsbestuur op een Rotterdams Sociaal Contract te sluiten. Hij maakte gewag van ernstige spanningen op zijn school, waar de ene leerling homoseksualiteit verdorven vindt, de tweede alle buitenlanders eruit wil gooien, en de derde overal joodse complotten ziet.

„Iedereen mag zichzelf zijn, maar we zijn ook verantwoordelijk voor het gemeenschappelijke”, bepleitte Bormans. Er moet, vindt hij, een nieuwe Pacificatie komen, zoals een eeuw geleden tijdens de schoolstrijd.

Waarna alle ogen waren gericht op vijf geïnviteerde nieuwe gemeenteraadsleden van evenzovele fracties. Ze schoven wat in de kerkbanken heen en weer, maar tot Pacificatie kwamen ze niet.

Hoe zou Bormans de naleving van zo’n contract eigenlijk willen controleren? Zouden overtreders boetes krijgen? En zo ja, van wie? Niemand die het vroeg. Ikzelf overigens ook niet, want de vragen schoten me pas thuis te binnen.

Maar goed, er was nog een andere, interessante briefschrijver: econome Sandra Phlippen over energietransitie. Ze had een goeie, bruikbare tip. Probeer woning-isolatie niet te regelen met subsidies en boetes, maar met praktische hulp.

Volgens Phlippen is in Engeland gebleken dat mensen vooral opzien tegen isolatie vanwege het moeten uitmesten van zolders en kelders. En de gevoelens van melancholie die daarmee gepaard gaan: urenlang mijmeren bij vergeelde school foto’s. De oplossing? Engelse ambtenaren ruimden zelf de woningen leeg en brachten met een busje de overbodige spullen bij het milieupark.

Weer was de respons van de raadsleden karig. Was het omdat ze nieuw waren? Of de boel wilden laten bezinken? In elk geval gaven ze de briefschrijvers bitter weinig deze avond.

Terwijl de regen zachtjes tikte op het kerkdak, wachtte het volk op de volgende briefschrijver. Programmamaker Malique Mohamud zou iets zeggen over diversiteit. Maar hij kwam niet. Kantoor overstroomd, werd ons verteld.