Brieven

Mij heeft Vier Handen Op Eén Buik veel positiefs opgeleverd

Illustratie Cyprian Koscielniak

Ik heb ook deelgenomen aan het televisieprogramma Vier Handen Op Eén Buik. Mijn ervaring heeft twee kanten. Het pushen, zoals beschreven wordt in het artikel Zó ‘helpt’ de televisie kwetsbare tieners (2/6) herken ik wel, omdat ze ook van mij dingen vroegen die ik liever niet deed. Maar dan was mijn antwoord heel simpel: nee is nee. Soms was dat moeilijk voor me, omdat ik van mezelf wat onzeker ben, maar over het algemeen werd er wel naar me geluisterd. Op de dag dat ik mijn aflevering mocht komen bekijken bijvoorbeeld, zat er een fragment in waar ik het totaal niet mee eens was. Dit heb ik ze duidelijk gemaakt en de productie was zo vriendelijk om het er uit te halen. De programmamakers zijn echt geen boosdoeners. Ze hebben wel hun werk te doen – televisie maken – en daar hoort sensatie en een script bij. Ik ben ervan overtuigd dat je zelf verantwoordelijk bent voor de keuzes die je maakt. Uiteindelijk zijn wij allemaal moeders die zelf voor onze baby’s moeten zorgen. We kunnen ons niet afhankelijk maken van een tv-programma. Ik heb een prima ervaring gehad en ben blij deze mooie tijd met de rest van Nederland te hebben mogen delen. Ook na het programma heeft het me veel positiefs gebracht. Jongere meisjes zien mij als voorbeeld en sturen mij hier berichtjes over. Dat geeft voldoening. Daarom ben ik ook niet gestopt mijn leven te delen en ben ik zeer actief op Instagram, waarmee ik hoop een inspiratiebron voor jongeren te zijn.