opinie

    • Mirjam de Winter

Blikkie

Mirjam de Winter

De infuuszak boven zijn ziekenhuisbed is gevuld met methadon. Als vervanging voor de heroïne waar Johan al een eeuwigheid aan verslaafd is. Tot voor kort kreeg hij dagelijks gratis dope verstrekt via het gemeentelijk heroïneproject, maar daar doet het ziekenhuis niet aan mee natuurlijk. Johan vindt het prima zo, de methadon blijkt een fantastische pijnstiller voor zijn uitgezaaide leverkanker. 74 jaar oud is hij en dat is op zichzelf al een wonder. Zijn lijf is op. De kankergezwellen zitten overal, zelfs aan de buitenkant van zijn lichaam. De huisarts dacht dat het galbulten waren en had Johan weer naar huis gestuurd. Tot hij een beroerte kreeg en alsnog in het ziekenhuis terechtkwam.

Johannes van Dams-Blikslager – beter bekend als ‘Blikkie’ en ‘de zingende straatkrantverkoper’ – is een lokale beroemdheid, zo blijkt. Want als ik na mijn bezoek aan het ziekenhuis via Twitter en Facebook het nieuws over zijn terminale ziekte verspreid, reageren honderden Rotterdammers met allemaal een eigen, bijzondere herinnering aan Blikkie. Er is inmiddels zelfs een actie gestart voor een officieel gedenkteken voor hem, pal voor De Bijenkorf, op de plek waar hij al zeker 25 jaar straatkranten verkocht.

Johan verleidde zijn klanten door te flirten, grappen te maken of een lied te zingen: „Wie maakt me blij, wie maakt me blij, wie koopt een krantje van mij?” Bij De Bijenkorf zelf missen ze hem ook. Zelfs de directeur van het warenhuis schreef hem een brief met de vraag waar hij in godsnaam gebleven is. Maar het mooiste wat hem de afgelopen weken is overkomen, is Tamara. Zij besloot Johan te adopteren als haar opa. Haar vader was ook dakloos en toen ze Johan jaren geleden voor eerst ontmoette op de trappen voor het warenhuis, was er onmiddellijk een klik, een spirituele band zelfs. Toen ze hoorde dat opa Johan ernstig ziek was, hoefde ze er niet eens over na te denken. Ze nam zorgverlof op en zit nu dagelijks aan zijn bed.

„Het moest zo zijn”, zegt Johan er zelf over. Tamara heeft geregeld dat hij de beste zorg krijgt en heeft zelfs een plek voor hem gereserveerd in een best wel chic hospice in IJsselmonde. Toch moet Johan nog iets kwijt, iets wat hij nog maar met moeite uitgelegd krijgt omdat hij nauwelijks nog kan praten. Er is een look-a-like opgedoken bij De Bijenkorf die hem na-aapt, fluistert Johan. De imitator zingt hetzelfde liedje en loopt net zo krom als Johan, om maar krantjes te kunnen verkopen. Het ergert hem, zoveel is duidelijk.

Het is jammer dat Johan zo slecht verstaanbaar is en niet meer over zijn leven kan vertellen. Hij voetbalde ooit in het nationale elftal van Suriname, maar dat is dan ook alles wat we over hem weten. Sinds maandag ligt hij in het hospice, waar hij overladen wordt met kaarten en beterschapswensen. Wildvreemden bellen de receptie of komen onaangekondigd op bezoek. Ze hebben de wijkagent maar gevraagd om een oogje in het zeil te houden, want Johan wil nu vooral rust. Al die aandacht en attenties raken hem enorm, maar maken hem ook nerveus. Toch verbaast het hem allemaal niets: „Mensen houden van me.”

Mirjam de Winter (@mirjamdewinter) is freelance journalist en stadsgids in Rotterdam.

    • Mirjam de Winter