Opinie

    • Hugo Camps

Adelaar

Hugo Camps

Treur niet, waarde lezers, er staan nog mooie zomerdagen te wachten. Nu even niet op het wereldkampioenschap in Rusland, maar als deze hoogmis is uitgezongen, is er de Tour de France. Zowaar met deelname van Tom Dumoulin, de Mo Salah van de fiets. Reken maar dat de Limburger geschiedenis zal willen schrijven. Cafés zullen uitpuilen van toegestroomde televisiekijkers en in de straten wordt weer gedanst. Ook door vrouwen die zich steeds meer herkennen in de zelfbevestigende glorie van de pedaalslag.

Er is ook nog Dafne Schippers die ons in vervoering zal brengen met haar lange stelten en dat mooie Hollandse gelaat. Zij heeft in ieder geval de lach teruggebracht in de atletiek. De natie zelfs ondergedompeld in het hindegevoel. Nou, dat mag je revolutie noemen in een land van klompendragers.

Allicht zal het even pijn doen als straks het WK 2018 in Moskou wordt geopend. Maar de napijn zal kort zijn. Binnen de kortste keren zal het besef groeien dat afwezigheid comfortabeler is dan deelname. Zoals andermaal bleek in de laatste oefenwedstrijden is het voetbal van Oranje momenteel verduisterd tot veredeld potstampen. Er zit geen enkele verrassing in, nauwelijks structuur. Dan is het beter thuis te blijven dan de vernedering te trotseren. Tenslotte had Oranje een wereldreputatie opgebouwd. Je zal als prominente cultuurhouder maar verliezen van Panama of Costa Rica. Van het reeds zo gedeukte zelfvertrouwen blijft dan geen splinter meer over. Ook voor de esthetische hygiëne is het beter dat Oranje de komende weken even aan de picknick gaat in het altijd zo prachtige Drenthe. Het is een kwestie van fatsoen, de wereld behoeden voor brandogen bij het moerasvoetbal van het Nederlands elftal. Eigenlijk keken we de laatste jaren alleen nog naar interlands voor de caprices van Arjen Robben.

Enfin, ik reserveer alle emoties voor de Tour. Met Tom Dumoulin dagelijks in de spits van de wedstrijd zal dat al uitputtend genoeg zijn. Want juichen is ook werken. De hele natie zal dicht bij Tom komen te staan, ook omdat hij gebeeldhouwd op de fiets zit in een verbluffende stijl. In zijn klikpedalen wordt wielrennen schoonheid. Het is van Erik Breukink geleden dat we nog zo’n mooie renner in het zadel hadden.

Het zijn zonderlingen die in hetzelfde jaar Giro en Tour kunnen winnen. De dubbelslag is voorbehouden voor kannibalen. Allicht is Dumoulin daar nog te veel flyer voor. Toch wil hij voor het klassement gaan. In de Giro werd hij tweede na een ontketende Chris Froome.

Dat hij ambitie heeft voor het klassement toont aan dat Tom een andere renner is geworden. Hij stelt zich niet meer tevreden met een uitschieter. In de recente Giro vocht hij als een leeuw om zich niet uit de wielen te laten rijden in bergetappes. Dat zal in de Tour niet anders zijn.

De wereldkampioen tijdrijden is niet langer tevreden met winst tegen de chrono. Hij wil zich als compleet renner laten gelden. Tourbaas Christian Prudhomme heeft de deelname van Dumoulin letterlijk afgesmeekt. Hij zocht een renner die de door Froome beduimelde editie van la grande boucle een fris gelaat kon geven. Dan zit je met Dumoulin altijd goed.

Daarom, waarde lezer, berg de vlaggen niet op. We hebben nog podiumkunstenaars in de sport. In de Pyreneeën zal een Nederlander transformeren tot de adelaar van Kanne.

Hugo Camps is journalist, columnist en schrijver.

    • Hugo Camps