Schrijver Sytske van Koeveringe schreef de liefde een brief

Liefde Sytske van Koeveringe vindt dat over liefde te vanzelfsprekend wordt gepraat. „Ik ben als water en jij bepaalt in welke vorm ik zit: in een glas, teiltje of in een vaas, emmer.”

Illustratie Anne van Wieren

Om te beginnen koppel ik je aan zorg. Zorgen voor een dier, ding of voor de ander. Of beter gezegd: er zijn voor die ander: je vriendin die niet lekker gaat, geen zorg vraagt maar wel iedere avond wijn met je wil drinken tot ze weer gelukkig is.

Maar je bent óók een rijpe mango.

Een glas karnemelk bij een hittegolf.

Een gekookt ei uitlepelen.

Je handen onder de koude stromende kraan.

Je zit in inlevingsvermogen-

Wist jij dat er een vis bestaat die zoveel meer procent empathie heeft dan de mens? Ik wil dat we allemaal die soort vis zijn.

Nog een weetje: vissen groeien mee met de ruimte waarin ze leven. Dus als er tien vissen in een kleine vijver zwemmen worden ze niet zo groot omdat dat de natuur heeft geregeld. Weet jij waarom dit niet óók op de mens is toegepast?

~

Een vriendin: ‘Ik heb nog nooit langer een relatie gehad dan een half jaar.’

Ze keek naar de grond en toen ik haar dertien voorbij zwemmende zwanen aanwees werd ze er niet blij van. Ik zei: ‘Ik geloof wel dat je iemand zult ontmoeten die langer bij je blijft. Voor iedereen loopt iemand rond.’

Maar toen ik thuiskwam werd ik boos. Hoe komt het dat het zo vanzelfsprekend is dat mensen een relatie hebben of hebben gehad? En hoezo valt dit op wanneer je dit niet hebt?

Ik eet liever alleen aan een keukentafel dan met zijn tweeën aan diezelfde keukentafel waarvan de afmetingen immens groot worden. Na ieder jaar een beetje meer tot je op een punt komt dat je voor elkaar gaat denken: samen vastgeroeste denkpatronen uitstippelen als een route voor jullie toekomstige reis. Dat je op een gegeven moment tegen elkaar moet schreeuwen om bij die ander te komen. Nee, dan eet ik liever alleen. En het zou zo mooi zijn als andere mensen dit ook mogen: alleen zijn zonder verantwoording.

~

Een berichtje ontvangen van degene die je leuk vindt. Meteen antwoorden (hier spijt van hebben).

Gek worden omdat diegene niet meteen antwoordt.

Het fijn vinden dat diegene niet zoveel berichtjes stuurt.

Erachter komen dat alles en-én is.

Dat iets kut én leuk tegelijk kan zijn (zoals het hebben van een ex).

Dansen in je woonkamer – zeggen dat je niet van dansen houdt.

Je anders voordoen dan je bent: die ander niet tot je toelaten.

Bang zijn: een snijdend gevoel in je darmen. Oftewel: verlatingsangst.

Je afvragen wat er is, of die herinnering die je eraan over hebt gehouden, of die er wel was.

Denken.

Situaties invullen die nooit gebeuren. Deze herhalen, tot je het nut niet ziet om je huis uit te komen.

Mijmeren.

Dromen.

~

Vind je niet dat er veel aan je wordt opgehangen? Je moet constant blij zijn als koppel.

Je moet sociaal zijn met je vrienden. Iedere verjaardag meepakken. Familie- etentjes overleven-

Je moet er samen gezond uitzien. Een goed seksleven hebben, elkaar steunen, elkaar dingen gunnen, vertrouwen hebben in-

Je moet rekening houden met de ander maar toch je eigen gang gaan, mooi blijven, meegaan in andermans levensfases, andermans keuzes respecteren-

Je moet aan een toekomst werken die gek genoeg vaak eindigt met samenwonen, trouwen, een baby en een schommel.

Je moet niet een moeilijk gesprek aangaan-

Je moet-

Moeten-

Moed: je moet moed hebben om een relatie aan te gaan.

Je moet moed hebben om daar weer van los te komen.

Moeizaam

Moeilijk

Moeite

Moedeloos

Moedermelk » begint ook gewoon met moe.

Denk je dat er een andere vorm bestaat dan dit algemene toekomstbeeld?

Zo ja, hoezo wordt er scheef gekeken naar alles wat ‘afwijkt’?

Het lijkt alsof je wordt verafgood, iets heiligs of een religie bent. Maar vind je dat niet arrogant van jezelf? Dat je op ieder moment kan verschijnen en de schijn kan ophouden dat de twee (of meerdere?) geloven dat ze voor altijd samen blijven, en zo snel als dat je kwam weer kan verdwijnen?

Met als gevolg: intens verdriet-

Dat lijkt op een storm die soms een boom uit de grond trekt-

Dat scheurende geluid van wortels uit de aarde zit weken (maanden) in je onderbuik.

~

Sta je gelijk aan onzekerheid? En zorg je er dan ook weer voor dat je jezelf liefhebt?

Zelfvertrouwen.

Dat je weet dat je lijf met de periodes in je leven meegroeit. Meebeweegt en dat je dit accepteert, óók als mensen hier commentaar op hebben.

Hey! Sta je ook gelijk aan de norm dat de maatschappij dunne mensen verafgoodt? Hoezo krijgt iemand commentaar van omstanders als hij/zij is aangekomen? En worden het complimenten wanneer diegene is afgevallen?

Zelfkennis-

Verslavingsgevoelig zijn en dit niet erg vinden.

Jezelf iets gunnen: van vrije tijd tot een glaasje wijn.

Ik weet niet hoe het met anderen zit, maar ik doe het op zijn zachtst gezegd niet binnen een relatie of welke verhouding dan ook. Zodra ik de ander leer kennen, beweeg ik mee. Ik ben als water en jij bepaalt in welke vorm ik zit: in een glas, teiltje of in een vaas, emmer-

Het maakt niet uit: jij kneedt mij tot iemand die jij graag ziet.

En als ik hierop word gewezen.

Klots ik over je glas heen.

Sijpel ik via de kieren van het plafond naar binnen.

Of ben ik het eerste lek in je pas gekochte sneakers.

En als ik twijfel is het gedane zaak. Wat eindigt in zelfhaat.

Het schijnt dat jij gelijkstaat aan haat. Dat je zonder lelijke de mooie kanten niet ziet. Vind je dit niet een idiote vanzelfsprekendheid?

Wanneer wordt iets vanzelfsprekend?

~

Onrust zoeken wanneer je rustig bent en naar rust snakken wanneer je middenin die onrust zit-

Eten tegen zenuwen.

Verzamelen en hiernaar kijken. Überhaupt goed kijken. Hoe hij een vis schoonmaakt. Kijken naar zijn mooie handen. Hierdoor opgewonden raken.

Zwijgen.

Naar elkaar kijken, niet alleen naar je geliefde maar óók naar je vrienden, familie, van mijn part je collega’s: hoe ze uit hun ogen kijken. Hoe ze in hun taal haperen wanneer het slecht met ze gaat en hoe licht woorden kunnen zijn wanneer het goed met ze gaat.

Soep maken.

Erachter komen dat een glas precies voor je handpalm is gemaakt (terwijl geen handpalm hetzelfde is).

Je over dingen verwonderen.

Je familie en/of vrienden-

Juist ja, en/of: er zijn mensen die hun familie beschouwen als vrienden maar er zijn ook mensen die hun familie zien als familie: iets wat je hebt en waar je helaas verder niets aan kan doen.

Huilen.

Getroost worden.

Iemand troosten ook al voel je je onhandig.

Moet er altijd een reden zijn dat je huilt?

Communicatie.

Blijven communiceren. Vooral dat blijven (hoe dan?).

Dat communicatie in alles zit.

Dat je uit hoe die ander zoent, opmaakt hoe het zal verdergaan-

Of juist stopt. Dat je denkt, waar is zijn of haar tong?

Dit wordt Disneyseks-

Of vanilleseks-

Vrouwen die hun vagina scheren alsof ze voor altijd twaalf willen blijven en sommige juist voor diehard feminist gaan maar tegelijkertijd roepen dat ze geen feminist zijn.

Wat voor mens ben je als je in 2018 geen feminist bent? (feminisme, ik ben de betekenis totaal verloren.)

Binnenpret.

Lachen (ook uit medelijden, verdriet, woede, schaamte, eenzaamheid).

Hier zou ik nog wat over seks kunnen schrijven, maar jij weet geloof ik prima hoe dat in zijn werk gaat, en zo niet, dan kun je hier online vast wel het een en ander over opzoeken, voorlichting ofzo. Of een boek kopen over seks, al staat de seksuele voorlichting momenteel op een ietwat verhit pitje dus beter doe je het gewoon en heb je het er niet over, of juist wel, want dat is de hele kwestie.

~

Complimenten maken. Dankjewel zeggen wanneer je een compliment ontvangt (!!).

Complimenten geven (ook aan onbekenden).

Ochtendlicht-

Ontbijten met je sekspartner. Jij zit sowieso óók in ongemak.

Maar ook in echt lelijke kanten: Controle. Geld. Macht. Overgave. Gemis-

Naar diegene smachten, hunkeren. Dat uitmondt in totale wanhoop. Dat weer neerkomt op frustratie. Berichten sturen (mail, sms, app, post).

Elke seconde willen weten wat die ander doet.

Verlamming. Teleurstelling. En die teleurstelling zorgt voor hele gekke beelden in je hoofd.

Complete waanzin.

Waanbeelden-

Krankzinnig worden-

Heel hard je best doen om aan leuke dingen te denken maar er een stem in je hoofd zegt: je geliefde doet het hoe dan ook nu met een ander. Of nee, nog erger: je geliefde is je vergeten.

Diegene willen hebben, bezitten.

Verslaving-

Obsessief, wat uitmondt in onzekerheid, woede-

Agressie, beheersing, die niet hebben en zo maar een tik in je gezicht krijgen.

Huiselijk geweld.

Hier sla ik wat woorden over.

Rebound.

Jaloezie.

(En dat er zoveel mensen zijn die beweren nooit jaloers te zijn. Nou, ik ben jaloers op iedereen: vrouwen, mannen, dingen. Altijd, continu. Of misschien is jaloezie iets anders dan bewondering. Ik bewonder veel en als ik een slechte periode heb uit zich dat in gore afgunst.)

En dat al die lelijke kanten in liedjes zitten. Dat liedjes niet om jou gaan maar juist over het ontbreken van jou.

Nu weer iets moois: Aanraken.

Dat je zoiets simpels als een aanraking kan missen. Hiernaar kan verlangen.

Een hand tussen je schouderbladen. (Raak elkaars voet aan! Je weet niet wat je meemaakt!)

Hoezo gedraag ik me als een eetcafé wanneer ik verliefd ben? Zo een met een bordje op de deur: Sorry we zijn gesloten-

En morgen? Ja, ook.

En overmorgen? Ja, ook.

En daarna? Sorry man, dan ook.

Ik geef alles op. En alle clichés en ik komen samen. Enerzijds mooi, anderzijds belachelijk puberaal hoe zoiets in je lijf kan zitten en invloed heeft op alles (sinds kort luister ik ineens BNR Nieuwsradio).

~

Je mooi maken wanneer je daar zin in hebt (en niet voor de ander of een man of nog erger: een gelegenheid).

~

Als je moeder je vraagt waar je druk mee bent, antwoorden met: leven. Dat alles in jou dus een beetje het leven is-

Al weet ik heus wel dat ik dingen pas zie wanneer ik ernaar op zoek ben en ik dus in principe alles met alles kan verbinden.

Eigenlijk schreef ik dit omdat ik hoopte op een conclusie, iets ronds. Iets af.

Maar het stomme is, er is geen clou. Geen oplossing, niets waar ik naartoe kan werken, geen planning, en zelfs, als ik er niet te veel bij nadenk: geen probleem.

~

Concluderen dat je zelf een probleem bent. Ja, daag.

    • Sytske van Koeveringe