Opinie

    • Ellen Deckwitz

Aanstekelijk

Mijn zus heeft plaatsvervangende hypochondrie, wat erop neerkomt dat ze altijd bang is dat haar familie aan haar laatste adem bezig is. Ze heeft een levendige fantasie en ook al wordt deze al jaren met pillen beteugeld, toch is er nog steeds genoeg paniek over.

Zoals afgelopen zondag, toen ik bij haar op de bank zat en opeens koude rillingen kreeg.

„Ben je gestoken in Indonesië?”, vroeg ze.

„Ja”, zei ik, „er zat een gat in mijn klamboe maar ik maakte me daar geen zorg...” en verder kwam ik niet want ik kreeg al een thermometer in de mond gestopt. Het zal wel, dacht ik.

Een hypochondrische zus zorgt ervoor dat je lichamelijk ongemak altijd relativeert, maar het feit dat ik echt koorts bleek te hebben, maakte zelfs mij een beetje ongerust. Met gierende fietsbanden werd ik naar de huisartsenpost gereden en toegegeven, ik voelde me per bocht beroerder.

Terwijl buis na buis werd afgenomen dacht ik desondanks nog steeds dat iedereen overdreef, ook al werd ik steeds duizeliger en begon ik bloed op te hoesten. Ik besefte dat dit de nóg donkerder kant is van hypochondrie. Omdat mijn zus zo bang is voor ziekte, verwaarloos ik mijn eigen gezondheid regelmatig, omdat ik denk dat het wel meevalt. En zo ben ik dus een keer naar school gegaan met wat achteraf een maaginfectie bleek te zijn. Liep ik zo lang door met een blaasontsteking dat het uiteindelijk naar mijn nieren oversloeg. Ging ik na een valpartij tijdens mijn balletles pas na een maand naar het ziekenhuis, om daar te ontdekken dat er twee middenvoetsbeentjes gebroken waren. Dat was geen stoïcisme, maar gewoon het gevolg van een zus die altijd overdrijft. Ik heb daardoor nooit geleerd om mijn lijf echt serieus te nemen.

Ik werd nu een beetje duf. Dat kon het bloedverlies zijn, maar ook de malaria of de dengue of de cholera of de whatever. Wat is bloed tof, dacht ik, terwijl het zoveelste buisje werd aangesloten en zich vulde met de donkere vloeistof. Het transporteert, het is een soort super-DHL maar wel altijd op tijd (want je bent altijd thuis, dat wil zeggen in je lichaam!). Terwijl mijn zus op de achtergrond tegen verplegers schreeuwde begon ik vrolijke gekleurde vlekken te zien.

Hypochondrie is eigenlijk heel goed voor de gezondheid, dacht ik slaperig. Ik hoorde mijn zus op de achtergrond gillen dat ze de directeur wilde spreken.

Maar helemaal goed voor haar bloeddruk kan het toch niet zijn, dacht ik, terwijl ik me overgaf aan wat getuige de uitslagen griep met een longinfectie plus zware bloedarmoede was, maar net zo goed iets ergs had kunnen zijn.

Ellen Deckwitz schrijft op deze plek een wisselcolumn met Marcel van Roosmalen.

    • Ellen Deckwitz