Recensie

Eindelijk een opname, maar geen kippenvel

Het Belcea Quartet en pianist Piotr Anderszewski spelen Sjostakovitsj’ muziek al jaren, zowel afzonderlijk als samen, maar zetten zijn werk nooit eerder op cd. Dus wanneer ze besluiten Sjostakovitsj’ populaire Pianokwintet op. 57 op te nemen verwacht je overrompeld te worden. Dat valt tegen. De onaangenaam harde pianoklank kun je nog onder de noemer ‘statement’ scharen, maar waarom klinkt Belcea dan zo warm? De tweeslachtige klank blijft vreemd, ook al is het samenspel van hoog niveau. Het intense, tedere pianissimo van de Fuga is krachtig, al ontbreekt de omfloerste guurheid van legendarische voorgangers als Borodin en Richter. Het vlotte Scherzo zwalkt te weinig om echt luguber ironisch te worden. Van ontmantelde ironie is ook sprake in het classicistische Derde strijkkwartet, dat enigszins doodslaat onder de classicistische benadering. Van deze ongewone Sjostakovitsj neem je beleefd afscheid, maar zonder kippenvel.

    • Joep Stapel