Albumoverzicht: Snow Patrol viert jubileum met bombast, Natalie Prass klinkt levenslustig

Recensies De muziekrecensenten van NRC beoordelen de nieuwe albums van deze week, met onder meer Snow Patrol, Aïsha Devi, Natalie Prass en Belcea Quartet & Piotr Anderszewski.

  • ●●●●

    Natalie Prass: The Future and the Past

    Natalie PrassPop: Het heeft een tijdje geduurd voor de Amerikaanse zangeres Natalie Prass haar geslaagde, zelfgetitelde debuutalbum met orkestrale pop opvolgde. Niet dat ze stil zat. Integendeel. Prass had haar nieuwe album voltooid, maar besloot die toch niet uit te brengen. Haar persoonlijke liedjes vormden een te schril contrast – ‘te neutraal’ – met haar woede en bezorgdheid om de presidentsverkiezingen.Op The Future and the Past is de ommezwaai zowel tekstueel als muzikaal een stilistische verschuiving. Prass heeft elegante funkpopliedjes met verfijnde melodieën gemaakt waarin ze haar strijdlustige, feministische standpunten en bezorgde observaties op een gepolijste manier vat.De retroaccenten leende ze uit de neosoul en Braziliaanse tropicalia. Verrassend is hoe tintelend, levenslustig en hoopvol Prass klinkt, ondanks haar sombere blik. Amanda Kuyper

  • ●●●●●

    Snow Patrol: Wildness

    Snow PatrolPop: De Iers/Schotse band Snow Patrol viert het 25-jarig jubileum met een nieuw album, het eerste in zeven jaar. Snow Patrol houdt van bombast, zonder daarbij pompeus te klinken. Soms gaat de groep over de grens (in ‘Wild Horses’), maar meestal zorgen de muzikanten voor subtiliteiten op de achtergrond, die de grote uithalen relativeren. Wildness kent dromerige nummers die stevig uitgroeien, zoals opener ‘Life On Earth’. Na een zacht begin wordt zanger Gary Lightbody omringd door chaotische mannenstemmen en enkele straffe drumklappen. Het resultaat is wiegend maar ferm. In ‘Soon’ klinkt Lightbody ineens warm en volbloedig als Rufus Wainwright. In lang aangehouden, statige frasen, laat hij zijn stem glijden over synthesizergebrom terwijl hoge vioolklanken als een priem door de gedragen sfeer steken. De groep klinkt onverwacht funky en disco in ‘A Dark Switch’. De strijkers brommen en Lightbody ‘jodelt’: een licht moment. Hester Carvalho

  • ●●●●

    Aïsha Devi: DNA Feelings

    Aïsha DeviPop: De Nepalees-Zwitserse Aïsha Devi maakt avantgarde computermuziek vol galmende toonzuilen, ontregelde mokerslagbassen, rave-euforie en snerpende zaagtandsynths. Ze past in het rijtje Evian Christ, Björk, Arca. Maar net als Arca onderscheidt Devi zich door haar belangrijkste instrument: de menselijke stem. De getrainde sopraan ging mediteren en haar Nepalese roots opzoeken, vandaar de titel: DNA Feelings. Soms levert dat bijna sacrale hymnes op waarin ze prachtig transcendent zingt, zoals ‘DNA’, ‘Hyperlands’ en ‘Time is the Illusion of Solidity’. Devi lijkt het onderbewuste aan te willen spreken. Ze zingt niet meer dan flarden, prachtig hoog, of commandeert levenswijsheden met blikkerige futuristische voice-over stem. Easy listening is het niet altijd, wel prikkelend en meeslepend. ‘Trust your feelings’, beveelt ze de zacht zuchtende rietfluiten op ‘Hyperlands’ en dat is misschien wel de essentie van dit wonderschone album. Rolinde Hoorntje

  • ●●●●

    Esbjörn Svensson Trio: e.s.t. Live in London

    Esbjörn Svensson TrioJazz: GoGo Penguin, het Tingvall Trio, Mammal Hands… De invloed van het Esbjörn Svensson Trio op hedendaagse jazzbands is onmiskenbaar. Modern, rekbaar, vondsten uit de pop en rock, soms dansend licht en herhalend toewerkend naar een climax. En dan weer een ingenieuze wending. Tien jaar geleden is het alweer dat de Zweedse pianist Esbjörn Svensson, frontman van het in 1993 gevormde e.s.t., bij een duikongeval overleed. Zijn jazztrio met bassist Dan Berglund en drummer Magnus Öström was een populair fenomeen dat veel jonge liefhebbers aantrok. e.s.t. Live in London, een compilatie van twee concertavonden in Londen in 2005, roept alles terug in herinnering. Het zijn live-opnames vol geestdrift van een intuïtief improviserende band op stoom. De liefde voor de melodie, de harmonische verfijning. Het serene ‘Believe, Beleft, Below’ als kleinood. Een terugblik om van te genieten. Amanda Kuyper

  • ●●●●

    Marcel Worms: Inspired by Chopin

    Marcel WormsKlassiek: Frédéric Chopin (1810-1849) leefde nog geen veertig jaar, maar zijn invloed als muzikaal vernieuwer laat zich tot vandaag voelen in alle genres. Dat blijkt op het album Inspired by Chopin van de Nederlandse pianist Marcel Worms. Hij rijgt Chopin-hommages van vijftien componisten aan elkaar. Die komen uit alle tijden en windstreken: van Chopins Duitse ‘ontdekker’ Robert Schumann tot de eigentijdse Curaçaoënaar Wim Statius Muller.Naarmate de stukken moderner worden, komt Worms beter in zijn element, zoals in Federico Mompou – vernoemd naar Chopin – en de jazzy eerbewijzen van meer obscure namen als Flynn, Grünberg en Doucet. Hierin onderscheiden zijn dwarse muzikaliteit en stilistische vrijheidsdrang zich scherper van anderen dan in vertolkingen van Schumann of Tsjaikovski. Chopin mag dan al tijden dood zijn, Worms toont aan dat het Poolse genie ook postuum de wereld van de muziek nog blijft verrijken. Joost Galema

  • ●●●●●

    Belcea Quartet & Piotr Anderszewski: Sjostakovitsj: String Quartet no. 3 & Piano Quintet

    Belcea Quartet & Piotr AnderszewskiKlassiek: Het Belcea Quartet en pianist Piotr Anderszewski spelen Sjostakovitsj’ muziek al jaren, zowel afzonderlijk als samen, maar zetten zijn werk nooit eerder op cd. Dus wanneer ze besluiten Sjostakovitsj’ populaire Pianokwintet op. 57 op te nemen verwacht je overrompeld te worden. Dat valt tegen. De onaangenaam harde pianoklank kun je nog onder de noemer ‘statement’ scharen, maar waarom klinkt Belcea dan zo warm? De tweeslachtige klank blijft vreemd, ook al is het samenspel van hoog niveau. Het intense, tedere pianissimo van de Fuga is krachtig, al ontbreekt de omfloerste guurheid van legendarische voorgangers als Borodin en Richter. Het vlotte Scherzo zwalkt te weinig om echt luguber ironisch te worden. Van ontmantelde ironie is ook sprake in het classicistische Derde strijkkwartet, dat enigszins doodslaat onder de classicistische benadering. Van deze ongewone Sjostakovitsj neem je beleefd afscheid, maar zonder kippenvel. Joep Stapel