Vrolijk

Op een zomerse middag sta ik in de lift van het ziekenhuis waar ik werk. Er staan twee cliniclowns in vol ornaat naast me, die – aan hun gezichtsuitdrukking af te lezen – duidelijk geen zin meer hebben in deze dag. Zegt de één met een grafstem tegen de ander: „Zo … en dan gaan we nu weer ‘vrolijk’ verder.”

In gedachten wens ik de kinderen op de kinderafdeling veel sterkte.

Lezers zijn de auteur van deze rubriek. Een Ikje is een persoonlijke ervaring of anekdote in maximaal 120 woorden. Insturen via ik@nrc.nl