Marcello was gretig

Fotograaf en auteur maken een foto ‘opnieuw’ en belichten de tijd ertussen.

Kunstenaar Marcello (63) kuste in het voorjaar van 1958 zijn nichtje Hanneke van den Dop (64, dierenarts) in haar achtertuin op Lombokstraat 46 in Leiden.

„Waarom wij kusten weten wij niet meer. Hanneke vermoedt dat haar vader Kees, mijn oom, het voorstelde. Maar toen de mogelijkheid er was, ging ik er voor. Hanneke oogt ietwat afgeleid. Dat poppetje is trouwens ook een raadsel. Hanneke was stoer, deed mee met de jongens. Ik kwam veel bij haar thuis. Als enig kind, met twee ouders die allebei werkten, was dat praktisch en ik kon het goed met Hanneke vinden. We speelden in de buurt, haalden kattenkwaad uit. Dan kreeg Hanneke op haar kop. „Marcel kan dat nooit hebben gedaan”, zeiden haar ouders, terwijl ik de vermoorde onschuld speelde. Met regen speelden we onder de stenen poort. Door een ruitje in hun huis gluurde Hanneke soms naar stelletjes die daar zoenden.

In de eerste klas van de HBS kreeg ik een dubbele longontsteking. Om aan te sterken verbleef ik bij onze tante Jo in Eerbeek. Hanneke zocht mij op. We mochten toen niet in hetzelfde bed. Daarin was Tante Jo strikt. Door verschillende middelbare scholen verwaterde het contact. Hanneke wist al langer dat zij dierenarts wilde worden en ik ging naar de Rietveld-academie. Uiteindelijk leidde dat tot een wilde periode. In de ogen van Hanneke zelfs een heel erg wilde periode. Nadat ik Els, mijn huidige, tweede vrouw in 1990 ontmoette kwam ik in rustiger vaarwater. Al vrij snel zei ik: „en Hanneke is mijn favoriete nichtje”. En waarom zie je haar dan zo weinig, zei Els. Daarin is sindsdien verandering gekomen. En als we elkaar zien komt de kus-foto altijd wel even ter sprake.”

Zelf in Opnieuw? Mail naar: opnieuweenfoto@gmail.com. Nuis en Van den Boogaard nemen contact op als uw foto ‘opnieuw’ wordt gemaakt.