Wat een rommelbakje over u vertelt

spullen Een korte serie van Warna Oosterbaan over rommelbakjes, de natuurlijke thuishaven van de restcategorie. Deel 1.

Foto Warna Oosterbaan

Ze bevinden zich in vrijwel elk huishouden. Op een tafel, op een kastplank, op een bureau. Bakjes, schaaltjes, doosjes. Met dingen erin die misschien weggegooid hadden kunnen worden, maar die het voordeel van de twijfel kregen en behouden zijn gebleven. Het zijn geen grote dingen, want die passen niet in zo’n bakje. Maar voor punaises, munten, gummetjes, tandenstokers, knopen, buttons en brillendoekjes zijn die bakjes een uitkomst. Ook dobbelstenen, krijtjes, bijzondere kroonkurken, lampjes, schroefjes en moertjes voelen zich in zo’n bakje thuis. Datzelfde geldt trouwens voor lucifers, potloden, puntenslijpers, lippenbalsem en batterijtjes.

Sommige dingen verblijven al heel lang in het bakje, zoals het muntstuk van 5 gulden en de oorbel die in zijn eentje is overgebleven. Of de sleutel waarvan niemand meer weet op welk slot hij past. Andere dingen zijn er nog maar kort, zoals de usb-stick, het dekseltje van de camera dat eraf viel en de twee plastic munten waarmee je bier kon kopen op het Noorderslagfestival.

Soms probeer je een bakje op te ruimen. Je stort alles op tafel en je gaat sorteren. Er blijken drie categorieën te zijn. Schrijfwaren vormen een belangrijke groep.

Potloden, pennen, puntenslijpers, vullingen, stiften, gummetjes, nietjes, plakband, lijmstiften en plakbriefjes. Defecte pennen en uitgedroogde tubes lijm kunnen de prullenmand in. Dan is er persoonlijke verzorging. Paracetamol, lippenstift, tandenstokers, testflesjes met parfum, pleisters, neusdruppels en nagelknippers.

Het meeste kan weg. Maar dan komt de derde categorie: van alles en nog wat. Schroefjes, krijtjes, sigarettenvloeitjes, knoopcellen, simkaartjes, schelpen, speldjes, dopjes, lampjes, audiopluggen, veiligheidspelden, oortelefoons, fietsventielen, sleutelringen, halflege tubetjes. Zó groot en zo wijd is deze verzameling, dat er geen sluitend opbergsysteem voor is te verzinnen. Daar moet je in berusten. Alles gaat dus terug, want het bakje blijkt de natuurlijke thuishaven van deze restcategorie.

Dus grijp je niet mis als die tweede oorbel toch nog opduikt. Als duidelijk wordt dat die sleutel op de skibox van je schoonvader past. Of als je weer naar Noorderslag gaat.

Elastiekjes en punaises vind je er altijd en kampioen in dit genre zijn de paperclips. Elk bakje bevat een onuitputtelijke hoeveelheid paperclips. Voor het bijeenhouden van vellen papier worden ze al al lang niet meer gebruikt. Maar je kunt als niemand kijkt je oren ermee schoonmaken. En een opengevouwen paperclip is het ideale instrument om een simcard tevoorschijn te duwen.

Hoe dieper je in de onderste lagen van de inventaris graaft, hoe meer je beseft dat de inhoud een collectie is. Zowel in de details als in het geheel is de hand van een slordige collectioneur zichtbaar. In al zijn verscheidenheid is het bakje een portret, een geschiedenis. De herinnering aan het feit dat het leven niet altijd samenhang vertoont. En ook daarom blijft het.

    • Warna Oosterbaan