Opinie

    • Hugo Camps

Kompels

Ronald Koeman lijkt niet gehaast met zijn reveil van het Nederlandse elftal. Het gelijkspel in Slowakije (1-1) vond hij acceptabel. De bondscoach zat de wedstrijd uit zonder één donderwolk in het gezicht. Een gefronste wenkbrauw was het hoogst haalbare. En ook dan nog met de handen in de broekzakken – het epidemische verschijnsel van Nederlandse voetbalcoaches. Je zou bijna denken dat het aangeleerd is.

Niet eerder in de historie van Oranje was berusting zo diep gezakt tot een grondhouding van spelers en coaches. Niets schittert nog, het Nederlands elftal speelt werkvoetbal, zonder verlangen naar overuren.

Het zit ook in het temperament van Ronald Koeman. Als voetballer was hij de nieuwe wilde van Oranje, als coach is fire and fury zoekgeraakt. Ontploffingsgevaar nihil. Ook daarom blijft heimwee naar de nucleaire kop van Louis van Gaal doorkabbelen. En is er weer een prachtig nostalgisch boek verschenen over deze generalissimo.

Het wezen van de voetbalcoach is veranderd. De woede en passie zijn gestileerd naar wetenschap en commercie. Dick Advocaat wou nog weleens een bomgordeltje aantrekken, maar langs de zijlijn lopen nu vooral heren. Dat zal straks ook blijken op het WK in Rusland. Ik verwacht mij niet aan een tweede Diego Simeone. Ze lijken allemaal een beetje op Joachim Löw van de Mannschaft. De coach van de Rode Duivels, Roberto Martínez, vriest zichzelf zelfs in voor een wedstrijd. Je mag al blij zijn als hij een wimper liet vallen.

Zinedine Zidane stond ook altijd te brevieren langs de zijlijn. Nooit eens brak hij uit zichzelf in wilde arabesken, zelfs bij een wissel rolde hij de handen niet over elkaar. Het standbeeld Zizou.

Hij is de bliksemschicht van deze zomer. Out of the blue kondigde hij zijn ontslag aan als coach van Real Madrid. Luttele dagen nadat hij een historisch unicum had verwezenlijkt door drie keer op rij de finale van de Champions League te winnen. Terecht werd zijn contract bij de Koninklijke met twee jaar verlengd. Een coach die in 2,5 jaar negen hoofdprijzen wint, is onschendbaar.

Waarom dan toch het bruuske adieu? Vrienden van Zidane zeggen dat de tropenjaren bij Real hem gesloopt hebben. Het was op. Het labeur aan de top werd te zwaar. Misschien speelt dat ook in de relatieve nonchalance van Koeman. De jaren in de Premier League waren oorlogsjaren.

Ook succes kan dodelijk vermoeiend zijn.

Real-voorzitter Florentino Pérez deed alsof hij zeer verrast was door het zelfgekozen ontslag van zijn coach. Ach, de voetbalwereld hangt aaneen van toneelstukjes. Allicht waren in de relatie van Zidane en het bestuur van de Koninklijke wat draadjes losgekomen, zoals het altijd gaat in voetbalorganisaties. IJdeltuiten kunnen wreed zijn voor elkaar.

Ik denk dat Zidane een voorschot heeft genomen op het vertrek van de grote jongens Ronaldo en Ramos bij Real. Hij heeft geen zin om met subtoppers te werken. Er staat de Koninklijke een generatiewissel te wachten. Dan wordt het zwaaien van de Franse voetbalbond met een miljoenencontract een aanlokkelijk perspectief.

Anders dan de goegemeente denkt, is coachen bij een topclub een zwaar beroep. Trainers zijn de kompels van het succes. Eenzame scherven tussen grote ego’s, met een nooit eindigend afbreukrisico.

Vroeg of laat zal Ronald Koeman de handen uit de broekzakken moeten halen. Na een armzalige remise tegen de dwergstaat Slowakije worden de banderilla’s alweer gestapeld.

Hugo Camps is journalist, columnist en schrijver.

    • Hugo Camps