Recensie

Eten dat deugt en vreugde geeft, zonder culinaire poespas

Journalist en recensent Petra Possel test wekelijks een restaurant in en om Amsterdam.

We bezochten een restaurant dat al een tijdje op onze lijst stond: Thúskomme, een zaak van Friezen, met verwijzingen naar en producten uit Friesland. En omdat de helft van ons tweekoppige recensententeam naar Friesland is verhuisd, was dat een aantrekkelijk vooruitzicht. Maar goed, een collega-recensent, een geboren Friezin nota bene, was ons net voor geweest en deelde een 8,5 in haar krant uit. Vanaf die dag werd Thúskomme overstelpt met gasten.

Op de doodgewone dinsdag dat wij er eten, is het inderdaad een gekkenhuis en zit het er mudjevol. Een grote groep aan een lange tafel, jonge en oude stellen, vriendengroepen, er wordt salsales in dezelfde ruimte gegeven en naast ons zitten wat vastgoedmensen die zich snel van hun colbert bevrijdden. „Dit houdt ons gewoon”, kirt een vastgoeddame. „Wat bedoel je?”, vraagt haar collega. „Nou, zo’n tent als dit.”

Met ‘zo’n tent’ bedoelt ze een eetcafé, zoals wij vaak in de jaren 80 en 90 frequenteerden, maar waar we nu echt naar moeten zoeken in de stad. No nonsens, een interieur waar geen stylist aan te pas is gekomen, een gewoon bord lekker en betaalbaar eten. De hoge vierkante meterprijzen in Amsterdam hebben de uitbaters van eetcafés na de millenniumwissel voorgoed de stad uitgejaagd. Of ze kozen eieren voor hun geld; de hoofdprijs voor de goodwill-inventaris werd zo neergelegd. Vanaf dat moment kost een bord eten opeens héél veel geld.

Bij Thúskomme niet. De grote zaak zit in een voormalig buurthuis en de gemeente verpacht het. Aan idyllische vergezichten over gracht of IJ wordt niet gedaan. De ramen tot de grond bieden uitzicht op tamelijk troosteloze jaren 80-woonblokken, zeg maar uit de tijd dat Jan Schaefer zei dat je in geouwehoer niet kan wonen. Maar binnen is het gemoedelijk, worden we buitengewoon hartelijk onthaald en is het eten allesbehalve complex.

Eerst nemen we een borrelplank (15,- voor twee personen), een feest der herkenning: van die lekkere zachte, droge worst van ‘onze’ slager Blom uit Workum, zachte geitenkaas van Doetie uit Jubbega, lichtzoete Tynjetaler, nagelkaas en daar nemen we ook nog eens Waddenoesters (4,-) van de Goede Vissers uit Lauwersoog bij. Bij de thúshap (hoofdgerecht, 15,-) kunnen we kiezen uit vlees, vegetarisch of vis. Het worden procureur uit de steenoven, geplukt en gemarineerd met tequila met chipotlesaus, gepofte maïs, sla en truffelaardappel en een fris, romig kaasje van kaasmaker Mathilde (Amsterdams) met citroenboontjes, gemarineerd in citrusolie en gegrilde tomaat met Mediterrane kruiden.

Het is allemaal lekker en hartig en een flink bord vol, niks meer en niks minder. Het is eten dat deugt, dat vreugde geeft en verder geen culinaire poespas. De procureur (op een hippe kaart zou ‘pulled pork’ hebben gestaan) is vol van smaak en geeft warmte, misschien komt dat door de tequila. De chipotlesaus, dit is dus een gerecht met een Mexicaanse touch, is behoorlijk pittig, huisgemaakt en geeft een oppepper.

Iets minder uitbundig en ook veel bescheidener geportioneerd is het vegetarische gerecht; de citroenbonen in citrusolie hebben weinig smaak en eigenlijk proeven we nauwelijks citrus. Met de plak courgette is behalve een beetje bakken nauwelijks iets gedaan. De gesmolten kaas op de warme tomaatplakken is daarentegen heerlijk en krikt de smaak gelukkig op. We drinken bier (Slim Simmer, 4,25) van de ambachtelijke bierbrouwer Brouwdok uit Harlingen en heerlijke rode wijn (El Picaro, Matsu, 5,50). De wijnkaart is opvallend uitgebreid en goed voor zo’n pretentieloze zaak.

Ten slotte proeven we de Frysamisu (7,-), een Friese variant op tiramisu. Een romig toetje van mascarpone, advocaat en een bodem van dúmkes, Friese anijskoekjes – echt opgewonden worden we er niet van, het is vooral zoet.

Als straks het stof is neergedaald bij Thúskomme gaan we nog eens terug. Thuis voelen we er ons zeker, nu moet alleen nog even die grootstedelijke hysterie tot bedaren komen. Friezen kunnen het hoofd beter koel houden, maar dat wist u vast al wel.

Journalist en recensent Petra Possel test wekelijks een restaurant in Amsterdam.

    • Petra Possel