Recensie

Courtney Barnett trapt de zaal elegant wakker

De Australische singer-songwriter Courtney Barnett zou zelfs een telefoonboek tot leven kunnen zingen. In een uitpuilend TivoliVredenburg liet haar soepele Australische accent alle woorden heerlijk kabbelen.

Singer-songwriter Courtney Barnett Foto Goodmachine

Niet zeuren, zingt Courtney Barnett donderdagavond tegen een uitpuilende TivoliVredenburg: „Take your broken heart, turn it into art.” Haar openingsnummer ‘Hopefulessness’ lijkt een simpel tokkeltje van vrouw met gitaar. Maar na een koel gezongen waarschuwing – „I’m getting louder now” – zwelt de kale ballade aan tot een tornado van feedback en raspende snaren.

Zo doe je dat, een zaal opwarmen. Omdat vorige week Barnetts nieuwe album is uitgekomen, wil ze dat eerst integraal spelen. Wie bekend werk wil horen, moet tien nummers wachten. ,,Really!”, verzekert ze aan de twijfelaars in de voorste rijen. Maar het is allerminst een straf, want Tell Me How You Really Feel is een uitstekende en gevarieerde plaat, waarmee ze zomaar eens tot de eredivisie van singer-songwriters zou kunnen toetreden.

Boze mannen

Waar ze eerder zong over de overbodigheid van moeilijke hipsterkoffie of de verkrachting van het Great Barrier Reef, geeft Barnett nu alle boze mannen op hun broek. ,,Must be lonely, being angry, feeling over-looked”, zingt ze in ‘Nameless, Faceless’ met de vrolijkheid van een jeugdige Beatle. „I wish that someone could hug you.” Om er meteen een bijtende grungesong achteraan te knallen: ‘I’m not your mother, not your Bitch’.

Maar eerlijk gezegd maakt het niet zoveel uit: Barnett is van het type singer-songwriter dat met gemak een boodschappenlijstje zou kunnen zingen, of een telefoonboek. Haar soepel vloeiende Australische accent laat alle woorden heerlijk kabbelen en vijlt de scherpe randjes er vanaf. Daarom was de samenwerking met soulmate en indie-mompelaar Kurt Vile, met wie ze vorig jaar het tamelijk briljante Lotta Sea Lice opnam, zo goed gekozen.

Been in ooievaarsstand

Maar waar Vile zijn toeschouwers soms met minutenlang getokkel en gemurmel laat indutten, trapt Barnett iedereen op tijd wakker. Halverwege een couplet gooit ze dan elegant één been naar achter, zingt in ooievaarsstand verder en laat net voor het refrein haar voet vol overtuiging op haar distortionpedaal landen.

Correctie 2 juni 2018: Er stonden foutief vijf ballen voor dit concert. De waardering is vier. Ook zijn diverse tikfouten verbeterd.

    • Frank Provoost