Beeld uit de videoclip This is America van Childish Gambino, Donald Glovers rapalias.

Donald Glover is een beetje creepy, en heel knuffelbaar

Donald Glover

Donald Glover – acteur en rapper – scoort momenteel op vele fronten. Terwijl hij als valsspeler Lando Calrissian de show steelt in ‘Solo: A Star Wars Story’, piekt hij met de baanbrekende video ‘This Is America’.

Zijn scheve glimlach verdwijnt nooit van zijn gezicht in de hotelkamer van het Carlton in Cannes. Alsof hij een permanent binnenpretje beleeft. En waarom ook niet? Donald Glover (34), acteur, rapper, schrijver, filmmaker, piekt momenteel op vele fronten.

We zijn hier voor zijn rol in Solo: A Star Wars Story: als valsspeler Lando Calrissian steelt hij sprankelend en elegant de ene na de andere scène van zijn wat geblokkeerde tegenspeler Alden Ehrenreich (Han Solo). Bovendien kwam acht dagen geleden de single ‘This is America’ uit, van zijn rap-pseudoniem Childish Gambino. Het is zijn eerste Amerikaanse nummer één: de baanbrekende video over racisme, wapengeweld en de dubbele rol van zwart entertainment in de VS is nu al 250 miljoen maal bekeken op YouTube. Een fenomeen.

Over die videoclip liever geen vragen, bezweren de pr-dames van Disney: vandaag in Cannes gaat het over Star Wars. Het heeft ook weinig zin: Donald Glover gaat toch niet op de betekenis van de clip in. Daarin maakt een vrolijk, vagelijk Afrikaanse intro na een haast terloopse executie plaats voor grimmige rap, terwijl Glover door een hangar danst als een antieke, zwarte karikatuur: kont achteruit, rollende ogen, zwiepende armen en benen. De achtergrond roept associaties op met rassenrellen, politiegeweld, schietpartijen en gevangenissen.

Is hij blij met dat succes? Uiteraard, grinnikt Glover: „Het is altijd fijn als je eventjes deel uitmaakt van de grote conversatie. Dat je iets kan bijdragen aan het grote ouijabord van de hedendaagse cultuur.”

Dat deed hij recentelijk ook met de serie Atlanta, hier te zien op Fox en BBC, waarmee Glover als acteur, schrijver én ‘show runner’ twee Golden Globes en twee Emmy’s won. Hij speelt Earnest ‘Earn’ Marks, manager van zijn rappende neef Alfred ‘Paper Boi’ Miles.

Lando Calrissian (Donald Glover, rechts) en de robot L3-37 (links) die met Lando Calrissian een verhouding heeft.

Foto Lucasfilm Ltd.

Lees meer over de nieuwe film Solo: A Star Wars Story: Hoe ‘Han Solo’ in noodweer belandde

Solo: A Star Wars Story doet hij tussendoor? Glover werd gecast als jeugdige versie van Lando Calrissian, de galactische ritselaar die in 1980 debuteerde in The Empire Strikes Back. Bezorgen de verwachtingen hem geen slapeloze nachten? Glover schudt enthousiast zijn hoofd. Integendeel: Star Wars voelde eerder als vakantie omdat hij geen enkele controle had.

Glover: „Je gaat niet over script, niet over montage. Je hangt maanden rond op die gigantische set in Pinewood Studio’s, een soort stad. Een hal verderop nemen ze Jurassic World op, je komt de gekste mensen tegen in de kantine. Je ziet iemand super geconcentreerd vacht in zo’n Wookie-costuum naaien. Even verderop krijgen ze de 250 spieren in het gezicht van een alien-robot niet aan de praat. En dan lukt het toch, en staan we in een kringetje te klappen, helemaal gelukkig. Je bent een radertje in de machine, maar voelt je heel betrokken. Jouw taak is zorgen dat het echt voelt, je zoekt de magie in je scène. En dan zeggen ze: ‘hé, cool!’, trek je de cape uit en ga je naar huis.”

Donald Glover als Lando Calrissian in ‘Solo: A Star Wars Story’.

Foto Lucasfilm Ltd.

Robotseks

Ja, die cape van Calrissian. Glover, zuchtend: „Je moet je armen wat voor je houden, zoals een stokstaartje of een T-Rex. Anders hang je met je handen in de gordijnen. Tenzij je Superman bent zijn capes alleen cool tot aan je middel. Wordt het langer, dan ben je een koning of een goochelaar, maar niet langer cool.”

In Solo: A Star Wars Story heeft Glover als Lando Calrissian een romantische relatie met een hard metalen robot, L3-37, tevens een fanatiek activiste voor ‘droïdrechten’. Calrissian is panseksueel, stelt scripschrijver Jonathan Kasdan. Wat Disney lof oplevert, maar tevens het verwijt van queer baiting: afwijkende seksualiteit suggereren zonder daar in beeld echt iets mee te durven doen, denk aan de homoseksualiteit van rektor Dumbledore in de Harry Potter-serie.

Dus: hoe ziet Glover het, seks met een robot? „Nou, zoals alle seks. Je schept een veilige plek voor elkaar, met respect en ruimte voor… Maar, uh, zullen we het niet liever hebben over de liefde tussen Han Solo en Chewbacca? Chewbacca is sterker, slimmer, een veel betere piloot en 190 jaar oud. Hij gaat Han Solo overleven, dat weet ’ie. Toch zegt hij: ik ben weg van die knul, ik blijf bij ’m. Wat is daar precies gaande?”

„Donald Glover vervult de zwarte nerd, zwarte queer en zwarte weirdo met trots”

De seksuele ambivalentie van Lando Calrissian past prima bij Donald Glover, zelf getrouwd en jonge vader van twee. In de New York Times noemde auteur Sesali Bowen hem op 5 mei het model van ‘The New Black Hottie’. Glover is niet zo druk met het projecteren van waardigheid, onafhankelijkheid, machismo of controle. En faalt ook niet komisch in dat streven: hij zit goed in zijn vel. Glover „vervult de zwarte nerd, zwarte queer en zwarte weirdo met trots. Zwart en sexy is bij hem een viering van excentriciteit geworden”, schrijft Bowen.

Wu-Tang namengenerator

Glovers sexappeal bevat ongemak: in zijn tv-serie Atlanta lijkt hij als de geremde Earnest ‘Earn’ Marks niet te beseffen hoe aantrekkelijk hij is. Hoewel hij eerder handig speelde met dat ongemak: zo cultiveerde hij Donglover als Twitternaam omdat je dat ook kan lezen als ‘lullenliefhebber’. Pest me maar, straalt dat uit.

Zijn artiestennaam Childish Gambino dankt Glover aan een Wu-Tang Clan namengenerator. Hij voerde zijn naam in, het resultaat ervoer hij als een openbaring. „Een klein beetje creepy, maar vooral knuffelbaar.”

Glovers lichte ongemak hangt samen met zijn jeugd: in het dorp Stone Mountain, Georgia, groeide hij op in een gezin van Jehova Getuigen. Zijn moeder had een kinderdagverblijf en altijd pleegkinderen over de vloer. Zeer liefdevol, benadrukt Glover, maar alles was thuis verboden: verjaardag, feesten, snoep, televisie, muziek. Het maakte hem als scholier wereldvreemd: net iets te enthousiast, te nieuwsgierig. „Ik ontdekte alles stukken later dan anderen. Dus was ik bij alles: Wow! Dat is dope!”

Donald Glover als Troy Barnes in de tv-serie ‘Community’.

Foto Universal

Als student in New York viel multi-talent Glover op met de sketches en YouTube-hit van zijn groep Derrick Comedy; in 2006 huurde Tina Fey hem op basis van een spec script (ongevraagd scenario) voor The Simpsons - volgens het jaarboek van zijn school was Glover „most likely to write for The Simpsons„ - als schrijver voor haar serie 30 Rock. In 2009 werd Clover gecast als Troy Barnes in sitcom Community: een gewezen quarterback die zijn macho-pose al snel laat varen als hij zijn innerlijke nerd ontdekt. Hij bleef er vijf seizoenen.

De roem van Community zette Glover om in een theatershow waarin hij stand-up en rap combineerde (op Comedy Central te zien als Weirdo), drie succesvolle rapalbums en ten slotte hitserie Atlanta.

Ook in de filmwereld stijgt zijn roem. In 2010 begonnen fans een verrassend succesvolle internetactie om hem tot de nieuwe Spider-Man te maken: Donald4Spiderman. Stan Lee, bedenker van Spider-Man, vond het een goed idee. Het werd de Brit Andrew Garfield, die faalde.

Glover krijgt nu steeds grotere rollen in Hollywoodfilms: briljant astrofysicus in The Martian, (leuke) schurk in Spider-Man: Homecoming, Lando Calrissian en de stem van Simba in de komende live action-remake van The Lion King. Is dit zijn moment of een begin? Dat laatste zal niemand verbazen.

    • Coen van Zwol