Recensie

Saxofonist Washington zorgt voor contrastrijke opwinding

Concert

Vaak geeft hij zijn bandleden te veel solo’s, maar gelukkig was hij in Het Paard minder gul. Saxofonist Kamasi Washington blinkt uit in spirituele zeggingskracht.

Kamasi Washington in mei tijdens een concert in de Razzmatazz, Barcelona. Foto Xavi Torrent

Zou tenorsaxofonist en bandleider Kamasi Washington werkelijk zijn kaarten nog voor de borst houden? Even wekte de Amerikaan die indruk. Zijn nieuwe album Heaven & Earth komt pas eind juni uit en in het Paard in Den Haag begon hij zijn concert stug met oud werk, zoals enkele succesnummers van zijn jazzepos The Epic uit 2015.

Washington deed dat niet zomaar, bleek na enkele nummers. Want ‘The Rhythm Changes’, een stuk vol gedragen lyriek, klonk als nog niet eerder. Lang en diep was deze versie met een saxofoonsolo waar de noodzaak afspatte; een rafelig diep ronken, de melodie steeds verplaatsend en veranderend.

Dan ‘Truth’, het lange slotstuk van de vorig jaar verschenen EP Harmony of Difference, dat Washington inleverde voor de biënnale in het Whitney Museum of American Art in New York. Hierin verwekte hij vijf melodieën, als metafoor voor hoe verbonden de wereld idealiter kan zijn. Ook hier werd goed voelbaar hoe Washington en zijn in spirituele zeggingskracht en ideologie uitblinkende jazz is gegroeid.

Lees hier een interview met Kamasi Washington over zijn succes in jazz en pop: ‘Al mijn frustraties zitten in de muziek’

Kamasi Washington is voor drie optredens in Nederland met zijn band - twee drummers, bassist, toetsenist, trombonist, zangeres en zijn vader als speciale gast op sopraan en fluit. Hij heeft de neiging veel van zijn kostbare speeltijd te bieden aan solo’s van zijn bandleden. Prima, maar je wilt de bandleider vooral zelf horen. Dat was nu minder, al blijft een oeverloze drumbattle, waarin de drummers een ‘goed gesprek’ met elkaar voeren, een te missen element.

Het nieuwste werk, met twee lang uitgesponnen nummers (à 10 minuten) die het komende album zullen dragen, was het wachten zeker waard. Wat een muziek vol contrastrijke opwinding en beeldende ontwikkeling. ‘The Space Travellers Lullaby’ werkte zich van een melancholieke ondertoon naar een krachtig en rijkelijk gedetailleerd verhaal. ‘Fist of Fury’ sloot af als een vettig vurige soundtrack van een jaren zeventig blaxploitation-film, met de groove als leidraad in opgepompte funkjazz.

    • Amanda Kuyper