Recensie

Samba Touré maakt kalme blues met urgentie

Onlangs beschreef Rolling Stone hoe de meest vitale rockmuziek van het moment uit West-Afrika komt. Goed dat het wordt opgemerkt, al komt het muziekblad wat laat op het feestje. Voor blues geldt dit al jaren. En een van de muzikanten die de woestijnblues het mooist vertolkt is de Malinees Samba Touré. Hij leerde het van de grootmeester Ali Farka Touré en blijft die stijl in grote lijnen trouw, maar op Wande weet hij toch een fris geluid te smeden uit dat wat eeuwenoud klinkt.

Onvermijdelijk is blues voorspelbaar, de verandering zit in kleine aanpassingen. Op dit album drukt de blues minder zwaar op de zanger dan voorheen. Het begint met een bijna klassieke Mississippi Delta-song, maar maakt al snel de oversteek terug naar West-Afrika, waardoor de gitaar vloeiender wordt en de beat rijker. Het album is grotendeels in één keer ingespeeld, waardoor het die schaarse mengvorm van urgentie en kalmte heeft.

    • Leendert van der Valk