Recensie

Majestueuze en trefzekere Patti Smith eert haar jeugdhelden

Concert in De Duif In De Duif in Amsterdam las Patti Smith (71) gedichten voor en zong liedjes. Haar spreektoon was ironisch, haar zangstem verbijsterend krachtig.

Patti Smith en haar vaste begeleider Lenny Kaye dinsdagavond in De Duif. Foto Niels Vinck

Een avond gewijd aan ‘woorden en muziek’, door Patti Smith en vaste begeleider Lenny Kaye, is als een reis langs de culturele ankerpunten in Smiths eigen geschiedenis. Weinig artiesten zijn zo nadrukkelijk ‘fan’ als Patti Smith. Vanaf haar tienerjaren, toen ze de romantische dichters Rimbaud en Verlaine ontdekte en de muziek van Bob Dylan en Keith Richards, erkent ze het belang van inspiratiebronnen. Smith blijkt trouw aan de vroege voorkeuren. De idolen van haar jeugd, worden door Smith, nu 71, ook geëerd tijdens het optreden dinsdagavond in De Duif, in Amsterdam.

Voor een toegewijd publiek, dat voor een groot deel bestond uit jongeren, vertelde Smith over haar kennismaking met het werk van dichter William Blake, en met haar leermeester Allen Ginsberg (‘Hij was tien mannen’), en hoe belangrijk hun werk nog altijd is.

Haar stem was verbijsterend helder en trefzeker. Alsof de hoge kerk meehielp, zo krachtig

Ze las gedichten voor waarin deze helden figureren (‘My Blakean Year’), afgewisseld met liedjes - leesbril op, leesbril af, met kleine handgebaren en een stoere intonatie. In haar praatjes tegen de zaal, had elke opmerking de haar typerende licht ironische toon. Als ze haar waterflesje niet open krijgt en Lenny Kaye het oplost, maakt ze een breed gebaar en zegt plechtig: ‘the importance of men’, wat een applaus oplevert.

Ze zong een majestueus ‘Pissing In A River’, een gedragen ‘Dancing Barefoot’, en een zachtaardig ‘Boots Of Spanish Leather’, opgedragen aan Bob Dylan, schrijver van het lied. Haar zangstem was verbijsterend helder en trefzeker. Alsof de hoge ruimte van de kerk meehielp, zo krachtig haalde ze uit in de bezwerende frasen.

Lees ook het interview dat Guus Valk in mei met Patti Smith had: ‘Ik wil mij verzetten, op mijn eigen manier’

De punkpriesteres lijkt toegankelijk en nonchalant, maar ze weet wat ze wil. Als ze voorafgaand aan ‘People Have The Power’ het publiek uitnodigt om naar voren te komen en een ‘ruckus’ (ophef) te veroorzaken, drommen de aanwezigen voor het podium samen. Maar als een van hen een beker op het toneel zet, legt Smith het nummer stil en geeft een reprimande. Het podium mag geen rommel worden, zegt ze. De kritische toon wordt snel verzacht met een oproep tot eenwording, en ‘People Have The Power’ wordt vervangen door een lieflijk ‘Can’t Help Falling In Love’, van Elvis.

    • Hester Carvalho