Recensie

In Detroit: Become Human zijn keuzes vooral schijn

Game Detroit: Become Human, dat afgelopen week uitkwam, is de nieuwe game van Quantic Dream. De timing is slecht: de studio kwam in opspraak door de giftige werksfeer.

Kara, een van de speelbare karakters in Detroit: Become Human.

Stephen Hawking en Elon Musk waarschuwden de mensheid voor de gevaren van intelligente robots. De nieuwe game Detroit: Become Human bekijkt het van de andere kant: hoe zal het voor intelligente androïden zijn om te leven onder de knoet van hun meesters, de mensen?

Niet best, zo suggereert Detroit: het is 2038 en androïden zijn geavanceerde slaven voor degenen die ze kunnen veroorloven. Ze worden makkelijk afgedankt en belanden dan in grote massagraven vol haperende soortgenoten. En ze worden gehaat door de onderklasse die alleen maar last heeft van de robotisering. Sommigen ontwikkelen een eigen wil en slaan terug. Die androïden worden devianten genoemd, ze worden opgespoord en uitgeschakeld. Soms vermoorden devianten hun meesters, wat weer meer angst en haat oproept bij mensen. Een opstand begint te sudderen.

De trailer van Detroit: Become Human.

Detroit: Become Human, dat afgelopen week uitkwam, is de nieuwe game van Quantic Dream. De Franse gamestudio heeft een reputatie op het gebied van artistiek interessante games. Directeur David Cage werd door de Franse krant L’Express de ‘Godard van de pixel’ genoemd, naar de beroemde Franse filmmaker. Zijn games zijn interactieve drama’s. Ze draaien om keuzes en consequenties, ze kunnen op tal van manieren eindigen. Het is niet zoals Super Mario, waar je na elke dodelijke val opnieuw mag beginnen. Nee, in de games van Cage hebben verkeerde keuzes consequenties. Helden kunnen sterven en de game gaat dan zonder ze verder.

De beste game van Cage, Heavy Rain (2010), een film noir-verhaal waarin je met vier karakters een seriemoordenaar probeert op te sporen, had ruim twintig verschillende mogelijke eindes. De game kon ook grimmig eindigen – niet altijd werd de seriemoordenaar gepakt. De opvolger van Heavy Rain, Beyond Two Souls, kraakte al onder een te groot plot. En door de niet-chronologische verhaallijn ervoer je hoe weinig controle je werkelijk hebt op het verhaal. Cage, de verhalengoochelaar, ontmaskerde zichzelf.

Aan de nieuwe game Detroit: Become Human werd al zes jaar gewerkt. Een verhaal in de stijl van sciencefictionschrijver Philip K. Dick door David Cage. Oftewel: Blade Runner met eigen keuzes.

De timing van de game-release is slecht. Begin dit jaar schreven Franse media over de giftige werksfeer bij Quantic Dream. Ex-werknemers spraken van een sfeer waarin veel racistische en seksistische opmerkingen werden gemaakt. Cage ontkent de aantijgingen en heeft de betrokken Franse media aangeklaagd wegens smaad.

Detroit zal in ieder geval niet controversieel worden, maar de game is verre van goed.

Je speelt de game met drie karakters: Markus, een androïde die de opstand zal gaan leiden; Kara, een huishoudandroïde op de vlucht met een kind; en Connor, een politieandroïde die jacht maakt op devianten.

Het spel begint in elk geval spannend

Per hoofdstuk speel je met een van de drie personages. Het begint in elk geval spannend. Als Connor krijg je te maken met een gijzeling. Jouw acties bepalen hoe de gijzeling afloopt, en ja, de gijzelaar kan gedood worden. De scène is spannend en je keuzes lijken grote gevolgen te kunnen hebben.

Maar de keuzes en consequenties daarvan zijn vooral schijn. Het verhaal is te pompeus en complex om van eigen keuzes te laten afhangen. Bij een misdaaddrama als Heavy Rain kan dat wel: het missen van een aanwijzing kan het verschil tussen leven en dood betekenen. Maar een opstand is groter en van veel meer ontwikkelingen afhankelijk. Of je van Markus nu een Martin Luther King-achtig symbool maakt, of angstige despoot, hij móét het symbool van de opstand blijven. En daarmee wordt het nooit ‘jouw’ verhaal. Als agent Connor doodgaat, wordt hij vervangen door een nieuw model, waarmee je verder speelt. Alleen het verhaal van Kara kan door een ongelukkige keuze heel vroeg afgelopen zijn.

Een gameplay-trailer van het verhaal van Kara in Detroit: Become Human.

De keuzes en consequenties maken de games van Cage uniek en interessant. Op de beste momenten in zijn games ga je zelfs over je eigen levenskeuzes nadenken – hoe anders had het kunnen lopen? Maar Detroit is uiteindelijk een kwestie van tien á twaalf uur op het juiste moment op het juiste knopje drukken. Detroit spelen is als over de set van een western lopen: op het oog lijk je overal naar binnen te kunnen, maar als je goed kijkt, blijken alle salons kartonnen voorgevels te zijn.

    • Diederik Huffels