Recensie

Elk lied doet verlangen naar het volgende

Een teken aan de wand is het, als je een recital losse liederen wel móét uitluisteren omdat elk lied doet verlangen naar het volgende. En omdat er zo goed gezongen wordt dat zelfs overbekende liederen steeds mooier blijken dan in je herinnering.

De Britse sopraan Carolyn Sampson – waterklaar timbre, elke syllabe verstaanbaar – heeft naam gemaakt met recitals die meer zijn dan compilaties. Ook A Soprano’s Schubertiade is zo’n intelligent album. Sampson buigt zich met de geweldige pianist Joseph Middleton over 15 Schubert-liederen. Van ‘Gretchen am Spinnrade’ tot het 13 (!) minuten durende ‘Viola’ (1823), een soms opera-achtige reuzenlied over vergane onschuld, Schubertesk gevangen in huiveringwekkende modulaties. En dan moeten ‘Ellens Gesänge’ met de galopperende paarden, jachthoorns en het Ave Maria nog komen. Meer dan een piano en een stem heb je niet nodig om alles te zeggen. Dat wist Schubert, en onderstreept Sampson met goudstift op haar eerste Schubert-album.

    • Mischa Spel