opinie

    • Arjen Fortuin

Een reünie zonder ruzie is geen echte reünie

Zap Het voortschrijden van de tijd stond veelbelovend in de schijnwerpers in de eerste aflevering van het programma ‘Reünie: 21’.

‘Ik vond jou echt een ontzettende draak’ zegt Tanja tegen een oud-klasgenote in Reünie: 21 (KRO-NCRV)

Code oranje in M, dinsdagavond. Niet vanwege het nationale noodweer – waardoor later op de avond de manifestatie Sta op tegen kanker bijna van de markt in Alkmaar spoelde – maar om het schokkende nieuws dat de tand des tijds zijn klauwen heeft uitgestoken naar de zonnebloemen van Vincent van Gogh. Want wat blijkt: ze worden steeds minder geel!

Eigenlijk is het code bruin, want die kleur dreigt het pigment aan te nemen door blootstelling aan te veel licht. Om Van Goghs geschilderde flora tegen voortdorren te beschermen, zijn de lampen in het museum gedimd, vertelde directeur Axel Rüger in wat trouwens een heel aardige uitzending van M was – hoe minder tv-professionals te gast, hoe beter.

Het voortschrijden van de tijd stond veelbelovend in de schijnwerpers in de eerste aflevering van Reünie: 21, een soort Klasgenoten meets Vijf jaar later. In 2013 zagen we al Zapp: De reünie, dat leerlingen herenigde, vijf jaar nadat ze samen in groep acht zaten. Inmiddels zijn de leerlingen rond de 21 – aanleiding voor een reüniereünie. Ik verheug me nu al op vervolguitzendingen de komende decennia, tot aan De Reünie: 81 (dan natuurlijk niet meer bij KRO-NCRV maar bij Omroep Max).

De klas van dienst dinsdag was van basisschool De Meerhoef uit Veldhoven. Zou het lagereschoolstelletje dat na vijf jaar nog samen was, nog steeds iets hebben? Hoe zat het met de dromen van de autoracer?

Helaas: Damian en Rachelle zijn uit elkaar en Peter werkt inmiddels gewoon bij zijn vader in de zaak. Hij ziet nu op tv Formule 1-coureurs rijden die hij in de kart ooit verslagen heeft. Hij had een paar jaar geleden besloten dat racen te duur was: om de sport op topniveau te bedrijven moet je, in de woorden van Peter, „per jaar een of twee rijtjeshuisjes de gracht in rijden”. Over huizen gesproken: een grote meerderheid van de 21-jarigen bleek nog thuis te wonen.

Zapp: De reünie werd voor kinderen gemaakt en ging voor een groot deel over dromen en toekomstplannen. Deze keer lag de nadruk op wat er tien jaar geleden in de klas was gebeurd en ook op wat daar minder leuk aan was. Zo vertelde Tanja (die vijf jaar geleden ontbrak) dat ze veel last had gehad van pesterijen. Toen een van haar klasgenotes daarop zei dat ze niet wist of zij in die tijd dingen had gedaan of gezegd, greep Tanja haar kans: „Daar kun je rustig ja op zeggen.” En: „Ik vond jou een ontzettende draak, een ellendig kind.” Een reünie zonder ruzie is geen echte reünie.

Ik werd getroffen door een fraai portret van Cas, een jongen die vijf jaar geleden al haar tot over zijn schouders had en toen de hele uitzending zweeg. Daarna heeft hij drie jaar in zijn eentje zitten gamen en nu is hij vrachtwagenchauffeur. Omdat zijn vriendin vindt dat hij uit zijn comfortzone moet komen, stemde hij ermee in om zich te laten filmen. Hij zegt nog steeds amper iets, maar je wordt nu al nieuwsgierig naar hoe hij er over vijf jaar bij zal zitten.

Ik had wel meer over ambities en teleurstellingen willen horen, maar daar wreekt zich een complicatie van het concept: het Klasgenoten-element zit het Vijf jaar later-element in de weg. Op een reünie laat immers niemand graag het achterste van zijn tong zien en dus draaiden de gesprekken net wat te vaak naar vroeger en school terug.

Aan de andere kant: deze Veldhovenaren moeten nog decennia mee op tv, dus misschien moeten we het definitieve oordeel pas over een jaar of 20, 25 vellen. En dan meteen even checken of de zonnebloemen al bruin zijn.

    • Arjen Fortuin