Recensie

Wonderlijk mengsel van agressie en onderdanigheid

Thriller Regisseur Goteira speelt een spelletje. En het is aan de toeschouwer van ’Dhogs’ om de spelregels te ontdekken.

Dhogsverzamelt wrede verhalen, zoals dat over een moordenaar met een konijnenmasker.

Je hebt ‘dogs’ en ‘hogs’ – brave honden en valse zwijnen. En het Spaanse debuut Dhogs gaat over die wonderlijke mengvorm van agressie en onderdanigheid die ons mensen kenmerkt. Het is een film voor liefhebbers van de vreemde films die schatplichtig zijn aan de surrealistische tradities van Luis Buñuel, David Lynch en Leos Carax. Met name diens Holy Motors lijkt een belangrijke inspiratiebron voor regisseur Andrés Goteira.

Maar Goteira buigt niet alleen, hij rebelleert ook. Zijn episodefilm verzamelt een aantal wrede verhalen over one-night-stands, verkrachtingen, een moeder en een zoon die een tankstation runnen in de woestijn van Almería, en een moordenaar met een konijnenmasker. Maar wie heeft opgelet weet dat dit niet zomaar een verzameling is van min of meer bekende gegevens uit de filmgeschiedenis. In de proloog van de film hebben we een heel betoog gehoord over bordspelen, en hoe die symbool staan voor politieke systemen en andere manieren waarop mensen samenleven organiseren.

De trailer van Dhogs.

Goteira speelt een spelletje. En het is aan de toeschouwer om de spelregels te ontdekken. Mochten we het even vergeten dan herinnert het veelvuldig doorbreken van de vierde wand ons daar wel weer aan. De camera beweegt van de actie naar de toeschouwer, nu eens in een filmzaal, dan weer in het theater, of zelfs in een game. Lynchiaanse intermezzo’s waarin twee medewerkers van het theater de psychologische en filosofische implicaties van al die spelletjes die kunst en media met ons uithalen bespreken, onderstrepen zowel het speelse als het nihilistische karakter van de film.

Toch is dit geen echte mindfuck- of puzzelfilm. Daarvoor is het camerawerk veel te hypnotiserend. De film is eerder intuïtief dan causaal logisch, en slorpt je op in sensaties waar je veilig buiten denkt te kunnen blijven als je alleen maar kijkt. Maar dan ben je al reddeloos verloren.

    • Dana Linssen