Recensie

Vergeefse zoektocht naar een surrogaatfamilie

Drama In Lean on Pete zoekt een puber op een kinderlijk aandoenlijke manier naar een stabiele thuissituatie en genegenheid.

Charlie Plummer als Charley in Lean on Pete.

Als een van de scharrels van zijn vader hem uitlegt dat cornflakes niet in de ijskast hoeven, antwoordt de zestienjarige Charley (Charlie Plummer) dat er anders kakkerlakken in kruipen. Hij dankt het meisje later beleefd voor het ontbijt dat ze voor hen heeft gemaakt. De hoofdpersoon van de nieuwe film van Andrew Haigh (Weekend, 45 Years) laveert zonder zijn vriendelijkheid te verliezen door zijn weinig benijdbare leven – zijn bierhijsende vader moddert wat aan, zijn moeder is afwezig.

In Lean on Pete zoekt deze puber op een kinderlijk aandoenlijke manier naar een stabiele thuissituatie en genegenheid. Zo wordt de frauderende paardentrainer Del (een geweldige vuilbekkende Steve Buscemi) even een surrogaatvader tegen wil en dank. Maar een echte band ontwikkelt de jongen met racepaard Lean on Pete. Dat het wordt voorgesteld door Del als „a piece of shit”, verklaart mogelijk Charley’s directe sympathie voor het dier. Als het slachthuis dreigt begint Charley met het paard aan een uitputtende roadtrip door plekken die ondanks de warme kleuren waarmee Haig ze meestal in beeld brengt, vaak behoorlijk meedogenloos aanvoelen.

De trailer van Lean on Pete.

Mede door het subtiele acteerwerk van Plummer ontroert Charley’s steeds vergeefsere zoektocht zonder in melodrama te verzanden; op een opmerkelijk geloofwaardige manier combineert de jongen puberonhandigheid met naïviteit. Wat ook helpt om de sentimentaliteit in te tomen is dat de andere personages – ondanks hun pragmatisme en egoïsme - nergens echt kwaadaardig lijken. Charley’s vader is oprecht trots als hij zijn zoon levenslessen meegeeft, al komt hij niet verder dan dat „de beste vrouwen op een bepaald moment in hun leven serveerster zijn geweest.”

Lees ook het interview met regisseur Andrew Haigh: ‘Ik hou mij verre van romantisering’

Probleem is dat de film door zoveel terughoudendheid en subtiliteit, na een tijdje wat eentonig wordt, extra verstrekt door de lengte van meer dan twee uur. In 45 Years wist Haigh de perfecte balans te vinden tussen ingehouden emotie en dramatische plotontwikkelingen. Zijn derde film zoekt eveneens die afwisseling op, maar slaagt er minder in dat evenwicht te vinden.

    • Sabeth Snijders