‘Ik hou mij verre van romantisering’

Interview regisseur Andrew Haigh Regisseur Andrew Haigh maakte als Europeaan met Lean on Pete een Amerikaanse roadmovie, van een puberjongen en een paard.

De Britse Andrew Haigh (45) deed zo’n beetje elk denkbaar baantje op de set nadat filmbedrijf Merchant-Ivory hem als afgestudeerd historicus aannam. „Het duurde lang voor ik zelf de verantwoordelijkheid aandurfde”, zegt hij. In 2011 brak Haigh als regisseur door met de sensitieve, homoseksuele romance Weekend(2011), waarop 45 Years (2015) met Charlotte Rampling volgde, die de vraag opwerpt of we zelfs onze allerliefste echt kennen.

Na Looking, een HBO-serie en tv-film over vrienden en minnaars in San Francisco, bleef Haigh aan de westkust van Amerika om Lean on Pete te filmen, een roadmovie met de jonge acteur Charlie Plummer. Hij speelt Charley, de 15-jarige zoon van een slonzige kindman die hem aan zijn lot overlaat tussen de lege bierblikjes en onuitgepakte verhuisdozen. Charley vindt werk bij een ander vaderfiguur: louche paardentrainer Del (Steve Buscemi) die zijn sprintpaarden (‘quarter horses’) met de doping-spuit prepareert voor derderangs races. Het sleetse paard Lean on Pete lijkt rijp voor de lijmfabriek.

Androgyne charme

Eerder dit jaar trok Charlie Plummer de aandacht als John Paul Getty jr. in Ridley Scotts kidnapdrama All The Money in the World. Een kindacteur uit het showbizzgezin - moeder actrice, vader scripschrijver - die na een maandenlange, naar eigen zeggen „surrealistische” auditie onlangs net niet de nieuwe Spider-Man werd. Die rol ging naar Tom Holland. Zijn delicate, androgyne charme lijkt geschikter voor de kwetsbare Charley in Lean on Pete - de jonge acteur bloost schattig als hij zijn liefje Samia Najimy Finnerty per ongeluk vergelijkt met „een paard van 600 kilo dat hem zo doormidden kan trappen.”

Ridley Scott knipte Kevin Spacey uit zijn film All the Money in the World en verving hem door Christopher Plummer. In dit interview legt hij uit hoe en waarom hij dat deed: ‘Gewoonten Spacey mochten deze film niet verpesten’

Regisseur Andrew Haigh viel als een blok voor de licht introverte Plummer na diens auditietape. „Weet je, je krijgt stapels tapes, de meeste niet slecht, maar ook niet geweldig. Een emotionele scène die uitnodigt tot huilpartijen waar je alles uit de kast trekt. Maar Charlie verspilde geen traan: heel subtiel en verrassend”, vertelt de regisseur tijdens het filmfestival in Venetië, waar Lean on Pete in 2017 in competitie draaide.

De rol is nogal veeleisend: Plummer is in vrijwel elk shot te zien. Haigh: „Dat is zelfs voor heel ervaren acteurs een zware klus. Slapeloze nachten? Zeker. Het enige fijne moment is als je het idee krijgt voor een nieuwe film. Daarna is het bergafwaarts, van angst naar paniek naar onzekerheid.”

De trailer van Lean on Pete.

Lean on Pete weigert hardnekkig te doen wat je van de film verwacht. Haigh: „Eerst denk je: ah, een vader-zoon ding. Dan denk je: jongen en paard. Dan wordt het weer iets anders. Charley reist door de marges van Amerika, langs microsamenlevingen en hapsnap-families die zich vormen rond de racebaan of in het daklozencircuit van Denver. Personages zwerven zijn leven in en uit, soms met Oscarwaardige momenten. Maar dan zijn ze weer weg, zoals in het echte leven.”

Jongen en paard

Bij jongen en paard ligt het sentiment op de loer. Haigh; „Als je zoiets hoort denkt je: ugh. Maar ik hou mij verre van romantisering toch? Het is nooit groots of opwindend zoals in paardenracefilms als Seabiscuit. Er is geen underdog, er zijn geen donderende hoeven, dampende paarden of rondspattend zand. Dit gaat over racen op een zeer laag, zeer verloederd niveau. En wat de liefde tussen jongen en paard betreft: die is nogal eenzijdig. Een jockey vertelt Charley: ‘Je mag ze niet zien als huisdier. Het zijn paarden.’ Zo is het. Daarom vermijd ik close-ups van vochtige paardenogen die suggereren dat de liefde wederzijds is.”

Lees ook de recensie van Lean on Pete: Vergeefse zoektocht naar een surrogaatfamilie

Haigh is niet de eerste Europeaan die zich aangetrokken voelt tot de Amerikaanse roadmovie. Met zijn Deense cameraman peinsde hij over de rol van het landschap: Lean on Pete trekt van Portland, Oregon door de badlands naar Wyoming. „Je ziet dan Paris, Texas en andere Wim Wenders-films voor je, maar we wilden niet dat het landschap een fetisj werd. Groots en subliem, akkoord, maar je mag niet denken: die zonsondergang in de canyon is de echte hoofdpersoon. Het landschap moet het isolement van Charley versterken.”

Ligt het aan Haigh, dan wordt dit niet zijn laatste Amerikaanse roadmovie. „Ik heb ook een muzikale roadmovie in de pen. Geen vrolijke. Een hele trieste.”

    • Coen van Zwol