Recensie

De krimpende wereld van een alzheimerpatiënt

Documentaire In Garden of Life wacht je op een openbaring die niet komt: subtekst van de documentaire over de dementerende Leo lijkt de acceptatie van de natuurlijke cyclus, van groei en verval.

De 82-jarige Leo, de dementerende schoonvader Marco Niemeijer.

Marco Niemeijer debuteerde in 2015 knap met Little Angels, een schrijnende documentaire over de diepe voren die de Holocaust door zijn familie trok. In Garden of Life volgt zijn camera een jaar lang zijn 82-jarige, dementerende schoonvader Leo. Na zijn pensioen reisde hij met zijn vrouw Riet de wereld over. Nu schuifelt hij door de achtertuin.

Die tuin is een mooi beeld voor de krimpende wereld van de alzheimerpatiënt, Niemeijer contrasteert het met videofragmenten van Leo’s wereldreizen. We zien hem geestelijk aftakelen, de echo’s resteren. Zo valt Leo’s oog telkens op de wandtegel: ‘Friends are the sunshine in the garden of life.’ Een half jaar later is dat: ‘Vrienden zijn de zonneschijn in de ochtend van de morgen.’

De trailer van Garden of Life.

Helaas handicapt Niemeijer zichzelf met een te minimalistische en respectvolle aanpak. Visueel heeft zo’n achtertuin niet veel te bieden, en luisteren naar het sleetse repertoire van een alzheimerpatiënt is weinig spannend. Je wacht op een openbaring die niet komt: subtekst van Garden of Life lijkt eerder acceptatie van de natuurlijke cyclus, van groei en verval.

De focus is al te vaag. Uit oogpunt van empathie wil je weten van wie deze Leo een schim is, hoe de relatie met echtgenote Riet is, bij wie Leo volgens Niemeijer veel onrustiger is. Zo houdt hij de nare aspecten van alzheimer - malen, dwanggedrag, controleverlies - buiten beeld. Niemeijer lijkt zijn schoonvader niet te willen ontluisteren, en dat is begrijpelijk. Maar begin er dan gewoon niet aan. Alzheimer is ontluisterend.

    • Coen van Zwol