Recensie

Alleen al ‘Strawberry Fields Forever’ in surround sound, maakt het de moeite waard

Documentaire My Generation biedt weinig sociale analyse maar laat middels prachtig archiefmateriaal zien hoe in de jaren zestig een nieuwe generatie zich afzette tegen hun ouders en het establishment.

Michael Caine in My Generation.

Is er nog iets nieuws te zeggen over de revolutionaire jaren zestig in de maand waarin omstandig is teruggeblikt op mei 1968? Waarschijnlijk niet. Het voordeel van de documentaire My Generation is dat het Michael Caine als verteller heeft en dat het dingen kan laten zien en horen. Alleen al het horen van The Beatles’ ‘Strawberry Fields Forever’ in surround sound geeft My Generation een absolute meerwaarde. Verder is muziek te horen van The Who, The Rolling Stones, The Kinks, Donovan en Small Faces. In feite vertelt deze opwindende, opruiende en psychedelische muziek al het hele verhaal.

My Generation biedt weinig sociale analyse maar laat simpelweg middels prachtig archiefmateriaal zien hoe een nieuwe generatie zich afzette tegen hun ouders en het establishment, hoe ze van de Britse hoofdstad ‘swinging Londen’ maakte en hoe de droom van verandering uiteindelijk verzuurde onder invloed van lsd en heroïne.

De trailer van My Generation.

De film eindigt met de opname van Marianne Faithfull in het ziekenhuis na een overdosis. Faithfull getuigt (buiten beeld) over deze woelige jaren, evenals fotograaf David Bailey, modeontwerpster Mary Quant, fotomodel Twiggy, Paul McCartney en The Who-zanger Roger Daltrey. Wel in beeld is acteur Michael Caine (1933), die zijn persoonlijke verhaal vertelt dat symbool staat voor een bredere maatschappelijke ontwikkeling. Hoe iemand uit de arbeidersklasse zich ontworstelde aan het verstikkende Britse klassensysteem en het heersende conservatisme, naar Londen trok om zich te ontplooien en daar belandde in een creatieve en sociale explosie die de maatschappij (eventjes) flink opschudde. Met als trefwoorden: minirok, Carnaby Street, de introductie van de pil, feesten, kapsels van Vidal Sassoon, Pop Art en verandering.

Lees ook het interview met Patti Smith: ‘Ik wil mij verzetten, op mijn eigen manier’

Het is ook een terugblik waarin 2018 doorklinkt. Zo verontschuldigt Caine zich voor het gebruik van het woord ‘bird’ voor meisjes in die tijd, in retrospectief toch wel denigrerend. En het is aan de toeschouwer wat hij/zij vindt van de minirok die indertijd het modebeeld bepaalde: bevrijdend of juist seksistisch?

    • André Waardenburg