opinie

    • Arjen Fortuin

In tweede Sanne Wallis de Show komt de ophef terug

Zap De grappen zijn het beste onderdeel van Sanne Wallis de Show. Dat klinkt misschien vreemd voor een grappig programma, maar het kent nog andere, stroperiger onderdelen.

Sanne Wallis de Vries en haar virtuele co-host Oscar bespreken Yvon Jaspers’ ‘Onze boerderij’ (BNNVARA)

De zingende Koningin Elizabeth kreunde met overgave in haar passie voor bisschop Michael Curry, maar ik denk toch niet dat de satire van Sanne Wallis de Vries nóg een buitenlandse mogendheid boos maakt: de stoute dromen van een bevriend staatshoofd zijn minder explosief dan het Israëlisch-Palestijnse conflict. Denk ik. Hóóp ik.

Nog even over de Israëlrel van vorige week. De ongemakkelijke Songfestivalparodie waarmee Sanne Wallis de Show op kleine schaal heftige controverse creëerde, was hard en ongenuanceerd – je begrijpt dat die mensen onaangenaam trof. Maar de beschuldiging van antisemitisme was een gemakzuchtige reflex: ook regels over „open ambassades, zorg dat je casht. Van je ching-a-ling-ching, en van je ping-a-ping ha! Van je dollars ’n cent en pecunia – ja” rechtvaardigen dat niet.

In de tweede aflevering van Sanne Wallis de Show (BNNVARA) kwam de ophef terug toen Wallis de Vries voor een scherm vol krantenkoppen uit verschillende landen zei dat ze haar international viewers wilde waarschuwen voor Friesland, dat door de Lonely planet was benoemd tot hidden pearl. Wallis de Vries vreesde dat de provinciale rust daardoor ernstig verstoord zou worden, „want als iets eenmaal ontonontdekt is, kun je het niet meer ontontonontdekken”.

Zaterdag zette Wallis de Vries ook een heerlijke Femke Halsema neer in een (wel wat korte) sketch, al was het filmpje waarin vorige week ‘Beekse Bergen’ en de ruzies bij 50Plus werden verbonden het allergeestigst.

De grappen zijn het beste onderdeel van Sanne Wallis de Show. Dat klinkt misschien vreemd voor een grappig programma, maar het kent nog andere, stroperiger onderdelen. Een daarvan is het interview met een oud idool. Vorige week was dat Peter Faber, deze week Ernst Jansz. (Over hem verspreidde Wallis de Vries het gerucht dat hij zeventig is – dat gelooft niemand.) De heldengesprekjes komen niet tot leven. Toen Wallis de Vries Jansz een boek cadeau gaf, had ik even het idee op een familieverjaardag te zijn waar iedereen alleen maar komt omdat niet gaan ingewikkelder is dan wel gaan.

Veel opwindender is de interactie met de ‘virtuele co-host Oscar’. Deze computeranimatie fungeert als televisierecensent. Net als ik had hij zich hogelijk verbaasd over Onze boerderij, het depressiegeladen nieuwe zondagavondprogramma van Yvon Jaspers.

Melkmachine

‘Oscar’, die mij aan een leeftijdsloze variant van Thomas van Luyn doet denken, had een reeks moedeloze uitspraken over de toekomst van het boerenbestaan uit dat programma geknipt. Daarbij maakte hij zich vooral zorgen over het lot van de melkmachine. Logisch, vond Wallis de Vries, robots onder elkaar. Dat kwam haar op een forse reprimande van haar virtuele sidekick te staan: „Je denkt natuurlijk, die hebben allebei een stekker – dus die kennen elkaar allemaal.”

Later spiegelde Oscar de kijker het lijden van de melkmachine na een eventueel faillissement voor: „Die kan dan alleen nog in een achterafstraatje dronken Engelse toeristen afzuigen.” Zo ging het verder over het ‘omvangrijke fokprogramma’ dat ‘juffrouw Jaspers’ had opgezet om de boerenstand te redden. De meer dan zestig BZV- kinderen die BZV-boeren en BZV-vrouwen inmiddels hebben gekregen werden ‘kindsoldaten’ genoemd. Ik weet niet precies wat Oscar is, maar ik ben er fan van.

Sanne Wallis de Show is gebaat bij een hoog tempo – waarschijnlijk is het pas echt af als men het aandurft om de studiogasten buiten de deur te houden en zich te beperken tot Wallis de Vries, haar robot en een paar sketches. En soms iemand boos maken.

    • Arjen Fortuin