Brieven

Brieven 28/5/2018

Diversiteit in de media

Frisse inzichten

Tom-Jan Meeus belicht in zijn column dat identiteitsjournalistiek voortkomt uit de gedachte dat je over een bepaalde groep beter zou kunnen rapporteren als je er vandaan komt (Pijnlijk misverstand: identiteitsjournalistiek, 24/5). En hij geeft, terecht, het voorbeeld met zichzelf dat dat niet zo hoeft te zijn. Maar mijnheer Meeus, misschien is het uitgangspunt fout. Misschien wordt er juist naar mensen uit andere groepen gezocht omdat ze, net als u, op een andere manier naar de maatschappij kijken. Niet om over hun eigen achtergrond te rapporteren maar om met hun eigen achtergrond en ervaringen over andere onderwerpen te schrijven en juist daardoor frisse inzichten te geven.

Het zou verschrikkelijk zijn als we een politicus als verslaggever hadden voor Den Haag. Geef mij maar de zoon van d’n hengstenboer.

Ramadan

Niet alleen sympathiek

Christiaan Weijts schrijft in zijn column over het gebaar van het Holland Festival om een concert met het Metropole Orkest en Syrische musici een half uur te vervroegen in verband met de aanvangstijd van de ramadan-maaltijd (Een sprookje, 25/5).Hij gaat ervan uit dat dit is gebeurd vanwege de musici. Enkele van de musici kennende, denk ik dat hij zich vergist. Het is hoogstwaarschijnlijk een geste tegenover verhoopt publiek, dat misschien een Syrische en islamitische achtergrond heeft. Als het Holland Festival hoopt dat publiek binnen te halen is dat, naast een sympathiek gebaar, ook een verstandige daad. Net zo goed als de meeste concert- en theaterzalen die zich gewoonlijk op ‘autochtoon’ publiek richten niet geneigd zijn een evenement op Kerst- of Oudejaarsavond te organiseren. Dat heeft weinig te maken met gebrek aan respect voor de scheiding van kerk en staat. Dan komt een deel van je beoogde publiek niet.

De Rode Jonker

Belicht de tegenkanten!

Rob Hartmans bespreekt het boek van Anne-Marie Mreijen: De Rode Jonker (Een ijdele sociaal-democraat, 25/5). Hierbij maakt hij dezelfde fout als de schrijfster, door het te hebben over een „ijdele, van zichzelf overtuigde man”, zonder de tegenkanten te belichten. En die maakten mijn vader nou juist zo kleurrijk en onvergetelijk!

Tot na zijn honderdste jaar belden we vaak, en soms kregen we de grootste ruzie, als ik bijvoorbeeld kritiek had op iets wat hij zei; we begonnen allebei te schreeuwen en ten slotte gooide hij de hoorn op de haak. Maar na een poosje belde hij terug, en zei, dat hij misschien wat overdreven had, en dat er toch wel wat in zat in wat ik had gezegd, en konden we er nog even over praten? Dat deden we dan, praten en lachen met elkaar en om elkaar.

En dan die „buitenechtelijke relaties”: meestal ging dat niet verder dan een beetje gedweep en een handje op een knie. Mijn vader is misschien één of twee keer echt „ontrouw” geweest, maar uiteindelijk koos hij altijd voor mijn moeder. Ook was hij ongelofelijk eerlijk. Mijn moeder heeft dus alles altijd geweten en zij accepteerde mijn vader zoals hij was, met zijn fouten, zwakheden en al. Het was, denk ik, een heel gelukkig huwelijk.

Philip Roth

Schrijver als geen ander

Philip Roth, de schrijver die over seks en sterfelijkheid, vrijheid en opoffering schreef, is overleden. Hoe een #MeToo-sfeer Roths werk wist te vernederen, omdat hij romans schreef over mannen en vrouwen, erotiek en hartstocht in zijn eigen stijl. Dat een onbeduidend avontuurtje kan leiden tot een tragiek van liefde en verlies. Zo schrijven kon hij als geen ander. Het is één van de belangrijkste naoorlogse schrijvers.

Wat ik in de necrologie miste is een schitterende roman van Roth, Een stervend dier, die verfilmd is als Elegy, met in de hoofdrollen Ben Kingsley en Penélope Cruz.

    • Cora Duin
    • Neil van der Linden
    • Jaap van der Sijp
    • Maja van der Goes van Naters