Tom Dumoulin blijft het proberen, maar Chris Froome zwicht niet

Ronde van Italië

Tom Dumoulin deed er in de laatste bergetappe alles aan om zijn titel van vorig jaar te verdedigen, maar Chris Froome pareerde elke aanval.

Chris Froome met de roze trui op het podium na de twintigste etappe van de Ronde van Italië. Foto Bas Czerwinski/ANP

Op de allerlaatste van 21 beklimmingen in een doldwaze Giro, die naar Cervinia op meer dan 2.000 meter hoogte en met zicht op de beroemde Matterhorn, onderneemt Tom Dumoulin vijf dappere pogingen om zijn titel te verdedigen, om Chris Froome te kraken, de man die op vrijdagmiddag zo genadeloos soleerde en op het legendarische af voorsorteerde op zijn derde achtereenvolgende eindzege in een grote ronde – Tour, Vuelta, Giro. Alleen Eddy Merckx en Bernhard Hinault gingen hem voor.

Maar de Brit is ook zaterdag weer veel te sterk, zelfs na die monsterlijke inspanning van een dag ervoor. Froome pareert aanvallen alsof hij de voorbije drie weken geen 3.500 kilometer gereden heeft. Dumoulin vecht met een leeglopend lijf, en steeds als hij omkijkt ziet hij Froome in zijn wiel, die vanuit zijn zadel op alles een antwoord vindt, zijn blik gericht op benen die rondmalen in een ritme dat niemand kan evenaren.

Op 9 kilometer van de finish valt Dumoulin aan, maar die poging is bij lange na niet furieus genoeg. Het gebeurt allemaal op minuten achterstand van ritwinnaar Mikel Nieve, en nummer twee Robert Gesink.

Ik heb alles geprobeerd, zo hard en zo vaak als ik kon, maar er zat niets meer op. Froome was te sterk.

Tom Dumoulin

Sam Oomen

Vijfhonderd meter verderop gaat ploegmakker Sam Oomen op de pedalen staan. De 22-jarige Tilburger slaagt met vlag en wimpel voor zijn debuut als meesterknecht. In deze fase van de strijd nog bij kunnen dragen getuigt van een boel talent. Met grote moeite krijgt hij het later over zijn lippen, als verslaggevers hem feliciteren met de eerste grote ronde die hij heeft weten te volbrengen. Hij wordt negende, in een veld van wereldniveau. „Ja, ik ben trots op mezelf.”

Het Sunweb-duo vecht met de tong op het stuur, maar Froome capituleert niet. Dumoulin probeert het nog eens. Op zijn gezicht staat het ongemak gebeiteld. Froome kan weer mee, ogenschijnlijk zonder moeite.

In een tunnel op vijf kilometer gaat Dumoulin voor het laatst. Het zijn heldhaftige pogingen tegen beter weten in. Van echte overtuiging is geen sprake meer, zijn lichaam schreeuwt het uit. Froome vindt het dan welletjes, stuurt naar links en versnelt zelf. Zoveel geweld is Dumoulin te machtig. Hij buigt het hoofd, en geeft zich gewonnen. De Giro is beslist. Het is „by far” zijn zwaarste ronde geweest.

Na zijn zege van vorig jaar is een tweede plaats de bevestiging: Tom Dumoulin hoort bij de beste ronderenners aller tijden. Voor het laatst werd Steven Rooks tweede in een grote ronde. Dat gebeurde in 1988. Zo groot is deze prestatie.

Wat er dan gebeurt is niet minder dan een gouden rand om zijn klassering: met een versleten lichaam gaat hij op kop rijden, niet voor zichzelf, maar als bedankje voor Sam Oomen en ter verdediging van diens plek in de toptien. Oomen, aan de finish: „Dat zegt over Tom dat hij een groot hart heeft.”

Tom Dumoulin (tweede van links) tijdens de Giro d’Italia. Fot Daniel Dal Zennaro/EPA

Trots overheerst

De man zelf komt leeg over de streep, waar trots overheerst. „Ik ben superblij, met mezelf en met de ploeg. Ik heb alles geprobeerd, zo hard en zo vaak als ik kon, maar er zat niets meer op. Froome was te sterk”, zegt hij.

Verderop staat Froome arm in arm met Wout Poels, de man die hem zoals zo vaak op sleeptouw nam op de momenten dat hij het moeilijk had. Froome lacht breeduit, en schudt zijn hoofd van ongeloof. „Oh man”, roept hij Poels toe. Bij de huldiging zet hij een fles schuimwijn aan zijn lippen, terwijl hij uitkijkt op besneeuwde bergtoppen.

Froome sloeg toe in de slotweek van de Giro, en daar had hij zijn trainingen op ingericht. Van iedereen herstelde hij het best. In Zuid-Afrika legde hij de basis met sessies die wat afstand en gemiddelde snelheid betreft leken op een etappe in een grote ronde, met overmacht als confronterend resultaat.

Op de persconferentie de kritische vragen. Kan het eigenlijk wel, wat hij afgelopen vrijdag deed, die solo van tachtig kilometer, nadat hij deze Giro meer dan eens een inzinking had gekregen? De salbutamolaffaire is nooit ver weg, naar Froome loopt al sinds september een onderzoek omdat er veel te veel van een astmamedicijn in zijn urine werd gevonden. „Als het moment daar is, openbaar ik alles en wordt duidelijk dat ik niets fout heb gedaan”, herhaalt hij maar weer eens.

Er wordt gerefereerd aan bizarre solo’s uit het verleden, zoals bijvoorbeeld die van Floyd Landis onderweg naar Morzine, in de Tour van 2006. Achteraf bleek dat gedaan met doping. „Ik snap de vragen”, zegt Froome, „maar ik heb een zuiver geweten.” Een paar vragen later komt hij op het onderwerp terug: „Wat interessant is, is dat ik vrijdag meer tijd heb gepakt in de afdalingen dan op de beklimmingen.”

Het onderstreept zijn suprematie. Die is op het legendarische af.

Lees alles over de Ronde van Italië terug via ons blog: Ultieme aanvallen Dumoulin houden Froome niet van Giro-zege