Monkelende tannines

De wijnkelder van bevat nauwelijks wijn uit de ‘nieuwe wereld’.
Te Mata 2013, Awatea, Hawke’s Bay, Nieuw-Zeeland. 27,25 euro; qvselect.nl

Voor het overzicht knippen we de wijnwereld graag in tweeën. Niet in een noordelijk en een zuidelijk halfrond, maar in een ‘oude’ en een ‘nieuwe’ wijnwereld. Onder die eerste noemer treffen we de drie grootste wijnproducerende landen, Italië, Frankrijk en Spanje, met een wijnbouwhistorie van soms duizenden jaren. Ook in het rijtje: Duitsland, Portugal, Griekenland, Hongarije en Oostenrijk. Ironisch genoeg wordt Georgië nimmer genoemd. Terwijl dat het oudste wijnland ter wereld is met een geschiedenis die 8.000 jaar teruggaat. Het doet mij denken aan Philips, dat ooit de Walkman uitvond maar Sony met het succes aan de haal zag gaan. Enfin. De goede, oude, vertrouwde wijnwereld lijkt zich binnen de grenzen van de EU op te houden.

Nu zijn de landen die de nieuwe wereld vormen ook de jongste niet meer. In de 16de eeuw werden in Argentinië, Chili en Mexico wijnstokken aangeplant. In Zuid-Afrika was dat in 1655. Australië: sinds 1788. En Nieuw-Zeeland: daar zijn ze – net als in Californië – in het begin van de negentiende eeuw aan de slag gegaan. Nu klinkt richting de nieuwe wereldwijnmakers regelmatig het verwijt dat deze vaak wijnen maken die te gepolijst, te behaagziek en vooral te zoetig zijn. Houvast verdwenen. Eigenheid onteigend. Ik ben een van die criticasters.

Toen ik onlangs de balans van de eigen wijnkelder opmaakte, bleek ‘de nieuwe wereld’ nauwelijks vertegenwoordigd. Uitzonderingen? Natuurlijk. Te Mata, anno 1895. In Hawke’s Bay, Nieuw-Zeeland, wordt al decennia de unieke Coleraine gemaakt, van een zeldzame cabernet sauvignon-kloon. Ook hun Awatea, een bordeaux-blend, is begerenswaardig. Het donkere maar niet sombere fruit. De koele laurier. De aangenaam monkelende tannines. Het ingetogen bitter en het mild warse sap.

Zou je niet beter weten dan meende je toch echt dat je one of the finest uit het Franse zuidwesten te pakken had.