Brieven

Brieven

Illustratie Cyprian Koscielniak

In het artikel ‘Ons voltooide leven’ (19/5) wordt de laatste periode van het leven van een echtpaar beschreven. Mij valt op, als dochter van geweldige ouders die in vier maanden tijd eveneens naar een zelf geregisseerd levenseinde toewerkten (2013), dat de aandacht die er voor dit thema gelukkig is, bijna sprookjesachtig van aard is, alsmede zeer beperkt gericht wordt op het gigantische effect dat dit heeft op nabestaanden. Voor hen wil ik dan ook een lans breken. Het verdriet dat je bij je ouders ziet en ervaart wanneer een van beiden plots terminaal ziek blijkt te zijn en je te horen krijgt dat je ouders na 60 jaar verbintenis tegelijk afscheid van het leven willen nemen; het vechten als een tijger om enerzijds alternatieven te bespreken maar hen anderzijds te kunnen laten gaan; de spanning of en hoe hun plan ten uitvoer te brengen is; het isolement waarin je terecht komt omdat alles vooraf geheim gehouden moet worden; het gevoel van onmacht dat instanties door wettelijke regels geen steun kunnen bieden. En de donkere wolk in aantocht waarin familie en de rest van de wereld erachter komen wat zich in stilte heeft voorgedaan. Zowel fysiek als mentaal was het een uitputtingsslag met vele gemengde gevoelens, voor ons allemaal. Verkozen zij het hazenpad of namen zij een heldenpad? Laat via goed geregelde zelfbeschikking ook nabestaanden op een respectabele manier van hun naasten afscheid kunnen nemen, voor hen is het het begin van een leven zonder hun dierbaren.

    • A.E. Molenaar