Column

Voortaan wedstrijden op vrijdagavond voor Sparta

Voordeel van de degradatie is dat de club weer kampioen kan worden, schrijft Frank van Dijl.

Mijn dochter ziet alles. Ik had mijn Spartasjaal over de kapstok gegooid en kwam, mijn zonnebril nog op, de kamer binnen. „Je huilt”, zei ze.

„Helemaal niet”, zei ik.

Maar ze zag het. Op deze warme zondagmiddag (dáár was die sjaal niet voor nodig geweest) had Sparta met 1-3 verloren van Emmen, was daardoor gedegradeerd en was ik, met alle andere Spartafans – „roodwit zit ons in het bloed” – veroordeeld tot vrijdagavondwedstrijden tegen Alphense Boys of hoe die clubs in de Jupiler League allemaal heten.

Mijn dochter die niet alleen alles ziet maar ook een aartsoptimist is, zei dat Sparta nu weer kampioen kan worden.

Sparta bestaat 130 jaar, is drie keer gedegradeerd, alle drie de keren in deze eeuw. Tot ik eind vorige eeuw in het Nieuwe Westen kwam wonen, had ik niets met voetbal. Omdat het zo lekker dichtbij was, gingen we wel eens naar het Kasteel, van lieverlee steeds vaker tot uiteindelijk bijna elke thuiswedstrijd.

Uit volle borst zong ik het Spartalied mee. Ik kocht een roodwitte sjaal in de fanshop.

Op 16 mei 2010 zaten we op de Bok de Korver-tribune toen Sparta moest winnen van Excelsior om in de Eredivisie te blijven, Excelsior had aan gelijkspel genoeg. In de 92ste minuut scoorde Sparta, we – iedereen bedoel ik, maar ik bedoel vooral mezelf – juichten ons de longen uit het lijf. Nog geen minuut later was het raak voor Excelsior en was het gedaan. Heb ik toen gehuild? Ik vraag het maar niet aan mijn dochter.

Twee jaar geleden was er uitzinnige vreugde toen Sparta kampioen van de Jupiler League werd. Vanaf onze vaste plek, nu op de Tony van Eden-tribune, zagen we alle thuiswedstrijden, uit keken we op Fox. Ik juichte bij winst, ik schold bij verlies – ik wist niet dat ik het in me had. „Schreeuw niet zo”, zei mijn vrouw vaak als we op de tribune zaten. Maar ik moest. Alleen hier was ik vrij om te schreeuwen, een wedstrijdlang.

Zondag werd het 1-0, we high-fiveden. Maar het werd nog voor rust 1-1 en de via de app bestelde biertjes kwamen ook al niet. Ineens was het 1-2 en ten slotte 1-3.

Thuis hield ik mijn zonnebril op, maar mijn dochter zag het.