Brieven

Brieven NRC Handelsblad 25/5/2018

Verkeersveiligheid

Bomen zijn niet schuldig

Van Danielle Ruiters uit Barchem (Brieven, 17 mei) mogen de bomenlanen langs provinciale wegen worden omgehakt: want veiligheid voor alles. Ze schaart zich daarmee achter een voornemen van het kabinet. Nou, dan weet ik nog wel betere maatregelen: snelheidsbegrenzers van 50 kilometer op ieder gemotoriseerd voertuig; een startslot dat slechts opengaat na controle van een druppel bloed op drank en/of andere middelen die de rijvaardigheid beïnvloeden; een signaal dat het gebruik van mobiele telefoon of laptop blokkeert zodra men zich buitenshuis begeeft. Extreem? Misschien, maar als veiligheid voor alles gaat lijkt dit me een stuk effectievere aanpak dan het verder ruïneren van wat nog rest van het Nederlandse landschap. Het is tenslotte niet de schuld van de bomen dat een hoop mensen feitelijk ongeschikt zijn om in welke hoedanigheid dan ook deel te nemen aan het verkeer.

Zelfbeschikking

Ons ‘eigen’ verhaal

Het artikel ‘Ons voltooide leven’ (NRC, 19/20 mei) leest als een narratief: zoals Athol en Beverly Whiston leven en sterven, zo leeft en sterft de autonome mens. Deze narratief roept vragen op. De proloog ervan vertoont namelijk enkele opvallende overeenkomsten met het begin van het Bijbelse narratief dat onze cultuur eeuwenlang heeft beïnvloed. De gelukkige Whistons in hun luxueuze suite doen denken aan het Bijbelse echtpaar in het paradijs. Vervolgens geeft Athol zijn vrouw het euthanatica en daarna neemt hij er zelf van. Zo sterven ze beiden. De Bijbelse proloog zegt dat Eva in het paradijs van een bepaalde vrucht eet en die vervolgens aan haar man geeft. Ze eten allebei en kiezen daarmee voor hun dood. Onze cultuur heeft in meerderheid afscheid genomen van (het geloof in) God. We vertellen ons eigen verhaal. Ik vraag me af hoe het te duiden is dat in ons hedendaagse narratief dat vroegere doorklinkt.


Predikant Kandelaarkerk Dordrecht (Gereformeerde Kerken vrijgemaakt)

taalgebruik

Schrap het woord ‘wit’

Beste redactie, is het mogelijk om het woord ‘wit’ te schrappen uit uw berichten? Het wordt steeds duidelijker dat ‘wit’ ‘witte man’, ‘white supremacy’, en huns gelijken nu zijn verworden tot gewoon racistische en racistisch bedoelde aanduidingen door mensen die een andere achtergrond hebben en daarbij gekleurd zijn in huid en denktrant. Wit is geen kleur maar een mengkleur! Het gebruik van deze aanduidingen dient slechts het verscherpen van de tegenstellingen tussen mensen van het (dominante: foei) witte ‘ras’ en mensen met andere roots en huidskleuren. Door hierin uitbundig mee te gaan, zoals in het NRC steeds vaker voorkomt, verscherpt u de tegenstellingen tussen bevolkingsgroepen.

magnetronmaaltijden

Slecht voor je hersenen?

Mariët Meester schreef een interessant stuk over de gevangenissen in Veenhuizen (Opinie, 18/5). Maar in de laatste alinea beweert ze op gezag van de Universiteit van Tilburg dat magnetronmaaltijden de hersenfuncties aantasten. Een opmerking die niet in het artikel hoort en die bij mij grote twijfels oproept. Ik heb hier op internet niets over kunnen vinden, dus ik verneem graag waar zij deze ‘wijsheid’ vandaan heeft.


Biochemicus

Salman Rushdie

‘Waarheid’ is iets groters

De echte waarheid is per definitie kaal, onverhuld en onverbloemd, schreef Lau Kanen in reactie op Salman Rushdies essay Schrijver, laat de lezer weer geloven in de werkelijkheid (19/5). De briefschrijver mist hier echter de essentie. Rushdie betoogt juist dat schrijvers hun lezers leren de waarheid te vinden in fictie. Hij heeft, als voorvechter van vrije meningsuiting, zijn hele carrière hier aan gewijd. Salman Rushdie is hiervoor zowel gelauwerd als met de dood bedreigd. ‘Waarheid’ is iets groters dan objectieve feiten. Door het lezen van fictie zoals Rushdie bedoelt, kunnen we de leugens en nepnieuws van regeringsleiders ontwaren en ontrafelen. We hebben getalenteerde schrijvers zoals hij uit een brede culturele achtergrond hard nodig.

    • Matthijs Haak
    • Linda Wulfert
    • C.H. van der Weijden
    • Cynthia Lammertsma
    • C.C. Schopman