Voor het eerst lijdt de leider in de Giro

Ronde van Italië De Giro wacht een zinderend slot nu Simon Yates nog maar 28 tellen heeft op Tom Dumoulin. „De komende dagen gaan oorlog worden.”

Tom Dumoulin na de finish van de achttiende etappe. Foto Bas Czerwinski/ANP

Op 1.700 meter van de finish gaat Tom Dumoulin op zijn pedalen staan en ramt hij met machtige slagen de spanning terug in de Giro. Zijn startsein is een aanval van George Bennett, een Nieuw-Zeelander die vecht voor een plek in de toptien. Ineens is het chaos in het peloton, of wat daarvan over is na deze verder gezapige achttiende etappe richting een skioord in de Alpen.

Als Dumoulin over zijn schouder kijkt ziet hij de roze trui van Simon Yates. De Brit wil van geen wijken weten, hij heeft wat te verdedigen ook – 56 seconden voorsprong is zo comfortabel niet.

Even kijkt Yates zijn angstgegner in de ogen, om te kunnen voorspellen of er nóg een aanval komt. Hij ziet een titelverdediger op oorlogspad.

Achter de twee kemphanen volgt een klant voor het podium, de twee turven hoge Domenico Pozzovivo, en ook de jonge Ecuadoraan Richard Carapaz. Maar de finish is niet ver meer, het lijkt erop dat Dumoulin hen niet van zich af kan schudden. Even valt het tempo stil, laat het een meter of tweehonderd zijn. En dan is daar Chris Froome.

Explosieve aanval

De Brit harkt zich een weg naar het podium in Rome – hij staat vierde, op minder dan een minuut van de nummer drie. Zijn aanval is explosief, en doet de rest naar adem happen.

Froome kan zich richten op toeverlaat Wout Poels, die eerder op de slotklim weg reed om later nog van dienst te kunnen zijn. Dat moment is nu, een kilometer voor het einde. Als vanouds klieken ze samen. Alleen Dumoulin en Pozzovivo kunnen volgen.

Yates moet passen. Voor de eerste keer in tweeënhalve week kraakt de leider in de Giro. Dumoulin heeft nog geen idee. Hij had hier ook geen rekening mee gehouden.

Yates is alleen. Van zijn machtige formatie is niemand meer over, al komt Mikel Nieve later terug. De motor Jack Haig was al gauw gezien. Het verdedigen van de leiderstrui heeft een tol geëist, ook deze donderdag moesten ze bij Mitchelton-Scott aan de bak. De Australische formatie reed een groot deel van de dag met de neus in de wind, ter bescherming van hun nummer één. De aanloop was vlak, dat was niet zo ingewikkeld. Maar de laatste vijftien kilometer liepen ‘lopend’ omhoog – niet te steil, wel lang. Jachtterrein van Dumoulin, die als een tijdrit omhoog kan rijden. Zulke ritten won hij in alle grote rondes.

Een scherpe ‘tornante’ naar rechts, die Poels volledig mist. Hij rijdt zomaar het parcours af. Froome heeft geen oog voor zijn ploeterende meesterknecht. Na zijn ritwinst van vorig weekend is hij bezig aan wederopstanding nummer twee.

Dumoulin ontdekt dat Yates bergop kan lijden. De Brit op de knieën, nú moet hij doorstoten. Zij aan zij met Froome en Pozzovivo knokt hij voor iedere tel. Net over de finish hoort hij de score: „je hebt 28 seconden” – een halvering van zijn achterstand.

Meteen krijgt hij vijf microfoons onder zijn neus. „Een beetje ruimte jongens”. Zijn hart giert nog in zijn keel, en toch moet hij de zaken al op een rijtje zetten. „Ja, ik denk dat dit wel goed is”, stamelt hij. En: „Ja, deze rit was in mijn voordeel. Het was een mooie dag.” Vervolgens moet hij koffiedik kijken, een dagelijks ritueel. „Er komen nog zware dagen aan”, is wat hij kan antwoorden. „Morgen en overmorgen zijn anders. We gaan het zien. En nu ben ik ervandoor.” Hij vraagt nog snel om een cap, zodat hij met zijn bezwete haren geen kou vat in de afdaling die volgt.

Yates lacht zijn tanden bloot

Op de top druppelen zijn teammaten binnen. Chad Haga knikt tevreden als hij de tijdwinst hoort. De bebaarde Chris Hamilton grijnst: „Tommy hurrah!” Laurens ten Dam heeft er van iedereen het meeste vertrouwen in: „Tom is terug in de race”, zegt de nestor van de ploeg. „Dit gaat in Yates’ zijn koppie zitten.”

Daarvan is bij de huldiging weinig te zien. Voor de dertiende dag op rij krijgt Yates zijn roze trui omgehangen. Hij ontkurkt al twee weken een reuzenfles champagne. Hij lacht zijn tanden bloot, uiterlijk onaangedaan, terwijl roze confetti over fotografen neerdwarrelt.

Lees hier meer meer over de tweestrijd Yates-Dumoulin

Op de persconferentie is van ontsteltenis geen sprake. Yates snapt waarom hij tijd heeft verloren: „Ik had maar één slechte kilometer. Daarin kon ik niet meer versnellen. En dat is okay. Zo’n explosieve inspanning ligt me gewoon niet zo goed”, aldus de man die zijn carrière begon op de wielerbaan, en wereldkampioen puntenkoers werd juist dankzij een felle sprint om de zoveel ronden. „De komende ritten liggen me beter, met langere klimmen. Die zie ik met vertrouwen tegemoet.”

Dumoulin is inmiddels afgedaald. Bij de teambus zegt hij: „De komende dagen gaan oorlog worden.”

Correctie (25 mei 2018): in een eerdere versie van dit bericht stond dat de renner Richard Carapaz Colombiaan is. Dat is onjuist: hij komt uit Ecuador. Dat is hierboven aangepast.

    • Dennis Meinema