Recensie

Knap dat het lukt om zelfs dit gerecht te verpesten (6)

Het Utrechtse Dinner at six steekt zijn kop boven het maaiveld, schrijft . De zaak ademt charmante ambitie, maar er mislukt simpelweg té veel.

Foto Rien Zilvold

Bijzonder

Dinner at six. Vlotte naam, leuke kwinkslag naar de kleinburgerlijke Nederlandse eetcultuur. De kaart is compact, vier gangen met telkens twee gerechten: één met vlees of vis en één zonder. Geen duurdoenerij, maar heel betaalbare gerechten (voor en tussen 7 tot 9 euro, hoofd rond de 17) met slim gekozen ingrediënten: betaalbare vissen zoals makreel en harder, asperges in het seizoen en ondergewaardeerde producten als scheermessen en haantjes. Combinaties als asperges met basilicum-gnocchi en auberginesaus of crème brûlée van oude kaas met zuringijs, klinken origineel en uitnodigend. Het interieur is open en industrieel.

Dinner at six heeft alle papieren om een leuke, eigentijdse tent te zijn – zo een waarvan iedereen er eentje in de buurt zou willen hebben. En dat in Houten. (Ja, ja, vind mij maar een grootstedelijke snob. Er zijn zeker uitzonderingen, maar feit is dat het niveau in het middensegment gemiddeld toch echt wat lager ligt buiten de grote steden. Sorry.)

Op de kaart

Afijn. Het had zo mooi kunnen zijn.

Tartaar is officieel rauw, fijngehakt vlees. Dat mag ook best van vis. Maar wat in dit geval als tartaar wordt aangekondigd, zijn grote stukken gebrande makreel. „We hebben hem een beetje grof gesneden”, knipoogt de bediening. Noem het dan geen tartaar. Mijn gevoel voor humor ligt even begraven onder de bruine toefen die fier overeind staan tussen de muffe, ingelegde radijsjes (eigen fermentatiepoging?). Ze hebben een penetrante verlepte smaak die het midden houdt tussen die van de bruine randjes aan de voorgesneden sla in die laatste plastic zak in de supermarkt en verzuurde nutella. Dit kan toch niet de crème van salsa verde zijn (dat was bij de borrel zo-even gewoon kruidenmayo)? Navraag leert dat het broccolipuree moet voorstellen. Knap dat je daar zoiets onprettigs van weet te maken.

De avond zit van begin tot eind vol met basisfouten. Taaie octopus. En taaie scheermessen met te grote stukken zure bloemkool ertussen. Prima gebakken harder met totaal smakeloos bloemkoolgruis eronder en idem daslookschuim erop. Zonde en liefdeloos. Een cocktail die smaakt als dubbeldrank laced with vodka. Brioche die eerder lijkt op cornbread – niets fluffigs aan en aan de onderkant volgezogen met vet.

En dan weer zo’n totaal misplaatste term: pot-au-feu van asperges. Pot-au-feu is een stoofgerecht. Aan dit gerecht is helemaal niets gestoofd. De auberginesaus is leuk bedacht, maar de gnocchi papperig. De saus bij de haan trekken van het karkas en dan binden met de lever is op zich een héél goed idee. Maar hanenlever is geen foie gras. Daar moet een hele grote klont boter bij, anders wordt de saus rul. Waarvan akte.

Lees ook: Een hooggastronomisch porno-puddingbroodje in Amsterdam

Was er dan helemaal niets lekker? Jawel. De combinatie van zacht-gegaarde eidooier met parmezaan en hazelnoot is een klassieke. In dit geval is het gelukt dat niet te verpesten. De crème brûlée van oude kaas is lekker lobbig, het zuringijs origineel en fris. Buiten de kaart is er ossenstaart en die is verrassend goed gelukt: mals smaakvol vlees, rijke tomatensaus, met fris snijbonensap en pittige Oost-Indische kers. Hèhè, dit klopt. Simpel en doeltreffend. De wijnen zijn aardig en scherp geprijsd. We drinken een gebalanceerde chardonnay uit Moldavië (Radicini, 5 euro per glas, 23 euro per fles ) en een lekkere Oostenrijkse zweigelt (Claus Preisinger, 38 euro per fles).

Eindoordeel

Dinner at six steekt zijn kop boven het maaiveld. Dat is te prijzen. De zaak ademt een charmante ambitie, maar er mislukt simpelweg té veel. Staat hier iemand lukraak om zich heen te slaan in de keuken? Ik denk het niet. Daarvoor oogt het menu op papier net iets te geïnspireerd. Daarvoor is de ossenstaart net iets te goed gelukt. En zitten er nog zo wat bereidingen tussen die enig verstand van zaken verraden. Hebben we hier dan te maken met een kok die te snel chef wilde worden en beter nog wat had kunnen doorleren? Of een eigenaar die geen goed personeel kan vinden? Kan allemaal. Is ook allemaal nog wel recht te breien. Maar de persoon die verantwoordelijk is voor die spuitzak bruine smurrie moet onmiddellijk ontslagen worden.

    • Joël Broekaert