Opinie

    • Hans Beerekamp

Is deze serie vol BN’ers een voorstudie van De Luizenmoeder?

In B.A.B.S. spelen BN’ers een volksere versie van zichzelf, zoals een kinderhatende Dieuwertje Blok en Yvon Jaspers als corpulente boerin. Net als De Luizenmoeder is deze serie doordrenkt van de verwijzingen naar het alledaagse narcisme, ziet .

Bianca Krijgsman en Diederik Ebbinge in B.A.B.S.

Het zou misschien te ver gaan om in de tiendelige comedyserie B.A.B.S. een voorstudie te zien van De Luizenmoeder, het grote televisiesucces van dit jaar. De overeenkomsten zijn beperkt, maar kennelijk groot genoeg om AVROTROS te verleiden de serie ruim een jaar na de exclusieve première bij streamingdienst KPN Presenteert alsnog op NPO3 uit te zenden, op hetzelfde tijdstip van de zondagavond als eerder dit jaar De Luizenmoeder.

In beide series spelen Diederik Ebbinge en Bianca Krijgsman de hoofdrollen, als een weinig charismatisch stel dat uit elkaar gaat omdat de glans er een beetje vanaf is. Zelfs Ilse Warringa (juf Ank in De Luizenmoeder) maakt in een aflevering van B.A.B.S. haar opwachting, dit keer als orthodox-christelijke moeder-van-de-bruid, met een sterk noordelijk accent.

De series hebben niet dezelfde scenarioschrijvers en regisseurs, maar toch is er nog iets dat de twee verbindt: het soort verwarrende humor voor verwarrende tijden, dat de kijker regelmatig doet twijfelen of hij hier wel om mag lachen. Beide series zijn ook doordrenkt van de verwijzingen naar het alledaagse narcisme in dit tijdperk van selfies, sociale media en de plicht om vooral permanent voor jezelf op te komen.

De trailer van B.A.B.S.

Het strijdperk in B.A.B.S. is geen basisschool maar de trouwindustrie in al haar facetten, die dankbaar gebruik maakt van een onstilbare honger naar romantiek en sentimentaliteit. Ebbinge speelt feitelijk een dubbelrol. Hij is Anton Faber, een arrogante en nare acteur van het Grote Toneel, die in de film Voor eeuwig verbonden als buitengewoon ambtenaar van de burgerlijke stand een droomhuwelijk sluit, met een zwijmelgedicht van Hans Andreus als inleiding. Sindsdien is Faber een ster tegen wil en dank, ook bij het grote publiek.

Hij lijkt als twee druppels water op Loek Nieuwenhaag, een autist met faalangst en smetvrees, die net werkloos is geworden. De handige ondernemer Layla (Annet Malherbe) ontdekt Loek voor haar stal van dubbelgangers, die schnabbelen op braderieën en bedrijfsuitjes. Loek doet de monoloog van Faber als trouwambtenaar voor 1.850 euro exclusief btw en reiskosten.

Lees ook: Fijne tv in Nederland: wel realistisch, niet moralistisch

Lang niet alles in B.A.B.S. is even grappig, maar de vondst om de look-alikes te laten spelen door echte BN’ers in een volksere versie van zichzelf, leidt tot een reeks peilloze Droste-effecten. Dieuwertje Blok is een caissière met een hekel aan kinderen, Henny Huisman speelt een man die zo graag niet op Henny zou willen lijken en bij voorkeur Joop van den Ende nadoet en een kale Hans Klok verliest zijn pruik door de windmachine. Yvon Jaspers is een corpulente Brabantse boerin die wordt afgewezen omdat ze echt niet lijkt op Yvon.

Bianca Krijgsman danst de quickstep in B.A.B.S.

Er zitten meer gecompliceerde gedachten achter het scenario, waaraan regisseur Rita Horst (De Daltons, Exportbaby) een belangrijke bijdrage leverde. Steeds weer zien we de tragiek van mensen die zich laten verleiden tot een bestaan vol bucket lists, nagejaagde passie en je ding doen, terwijl ze daar eigenlijk nauwelijks aanleg voor hebben. Aan de andere kant staan de succesvolle types uit media en showbusiness, zoals Anton Faber, die weer niet weten hoe ze gewoon leven moeten.

Als je B.A.B.S. ziet als een reeks sketches over modern leven en de onmogelijke opdracht jezelf te zijn, als niemand meer weet wat dat betekent, dan valt er veel plezier aan te beleven. Het werkt allemaal nog niet zo goed als in De Luizenmoeder, maar verdient alle lof voor het pionierswerk.

B.A.B.S. Regie: Rita Horst en Iván López Núñez. Verhaal: Daan Windhorst. Afl 1-10, zondagavond NPO3.

    • Hans Beerekamp