Ethisch kompas: minder schreeuwen

Grunberg in het Stedelijk #19

De hele maand mei ‘woont’ en werkt Arnon Grunberg in het Stedelijk Museum Amsterdam, met een groep kunstenaars. Hij schrijft daar dagelijks over.

Op woensdagmiddag krijg ik een mail van Bente, stagiaire bij het Stedelijk, aangesteld om dit project te coördineren.

Ik lees: „Het Public Program team is vandaag bij elkaar gekomen om de gang van zaken betreffende dit project te bespreken. We zijn heel erg blij en content met het werk dat er door alle partijen verzet wordt en hoe het project verloopt, mooi om te zien hoe er verbindingen ontstaan!

Nu moeten we wel aangeven dat onze capaciteit in het team maximaal benut is op dit moment, we kunnen dus helaas geen nieuwe evenementen/performances meer aannemen.”

Al een dag daarvoor bleek Bente licht overwerkt te zijn. Misschien had ik minder performances moeten aanvragen, maar na alles wat het Stedelijk achter de rug heeft kon het wat levendigheid gebruiken.

In NRC lees ik dat het museum workshops gaat organiseren „om het ethisch kompas van de medewerkers van het museum” te ontwikkelen. De Volkskrant voegt eraan toe dat dit zal gebeuren „aan de hand van praktijkvoorbeelden”.

Eigenlijk ben ik in het museum niets anders dan een ethisch kompas aan de hand van praktijkvoorbeelden. Of het kompas juist is afgesteld is een heel andere vraag.

Een vader loopt voorbij en schreeuwt tegen zijn kind: „De bedoeling van het museum is dat je gewoon kijkt.” Het ethisch kompas: minder hard schreeuwen.

De avond ervoor had ik gedineerd met een econoom die in de raad van toezicht van het Haags Gemeentemuseum zit en die zei dat het vragen is om problemen als je bijzonder rijke mensen toelaat tot de raad van toezicht. Weer een praktijkvoorbeeld.

Kunstenares Judith komt na mijn oproep om zelf kunst mee te nemen naar het museum om twee van haar films te tonen. Een ervan laat een snelweg zien met het geluid van de zee, de ander laat de zee zien met het geluid van de snelweg.

Ethisch kompas: prima.

In de namiddag verschijnt een dame met grijze haren, ze wil haar naam niet noemen en beweert verbanden tussen journalist en lezer te bestuderen. Ze gaat naast me zitten en verklaart: „Jij hebt de lezer jarenlang geschoffeerd, nu gaat de lezer jou schofferen.”

Het ethisch kompas: wie niet geschoffeerd wil worden moet niet in het museum gaan zitten.

Nu nog wat praktijkervaring: de bezoeker wil niet meer nederig zijn maar het museum overheersen. Als de bezoeker genoeg geld heeft zal hem dat lukken. Iets soortgelijks geldt voor de medewerkers.

(Wordt vervolgd)

    • Arnon Grunberg