Column

De mooiste dag van je leven

Japke-d. Bouma schrijft elke week over de taal die ze om zich heen hoort. Deze week: de trouwdag van Meghan en Harry.

O jongens wat heb ik genoten van het huwelijk van Meghan en prins Harry zaterdag. Ik heb iets met disfunctionele families – hebben we die niet allemaal – die boven het leed uitstijgen en laten zien dat uit alle ellende toch nog iets moois kan ontstaan, dat liefde gevonden kan worden, al is het maar één dag in je leven.

Ik denk dat daar de uitdrukking ‘de mooiste dag van je leven’ vandaan komt als het over een trouwdag gaat. Mensen geven dan ook altijd veel te veel geld uit, want het is toch ‘de mooiste dag van je leven’. Gemeenten, hotels en trouwlocaties adverteren ermee, dat ze de ideale plek zijn voor ‘de mooiste dag van je leven’, maar ook trouwbeurzen, bakkers van bruidstaarten, kappers, ja zelfs de politie heeft ‘tips voor de mooiste dag van je leven’ – pas op voor inbrekers.

Maar het blijft een rare uitdrukking. Want voor bruidsparen is een trouwdag vaak allerminst de mooiste dag van hun leven. Een bruiloft is toch meestal stressen. Sommige paren zijn al jaren bezig met De Jurk, exotische locaties, muziek, speeches, wie naast wie zit. De verwachtingen ook! Op de mooiste dag van je leven is het vaak allesbehalve genieten.

Het is toch ook demotiverend, die uitdrukking? Want als je trouwdag de mooiste dag van je leven is, dan heb je die dus al gehad. En dan moet je nog 80 jaar. Vanaf nu is het alleen nog maar downhill, zo’n soort gevoel krijg ik erbij. Dat je na je trouwdag kan gaan afbouwen.

Hierna gaat de seksfrequentie flink omlaag, hierna gaan ze nooit meer de hele nacht samen naar de sterren kijken.

Dat zie ik overigens wel veel bruidsparen doen, afbouwen. Het huwelijk is daar dan het officiële startschot van. Hierna gaat de seksfrequentie flink omlaag, hierna gaan ze nooit meer de hele nacht samen naar de sterren kijken, hierna draaien ze nooit meer plaatjes voor elkaar: het doel is bereikt – dit was het mensen, beter wordt het niet.

Maar eigenlijk vind ik het vooral lastig, zo’n mooiste dag van je leven. Want wanneer weet je of je hem al gehad hebt? Ik bedoel: wat zijn de criteria en wie bepaalt die? Moet het per se een hele dag zijn? Waarom mag het geen uur zijn, of een minuut, God ik zou al blij zijn met een mooiste minuut van mijn leven, maar dat telt waarschijnlijk niet.

Ik ben ook altijd bang dat ik de verkeerde criteria zit aan te houden voor mijn mooiste dag van mijn leven. Of dat ik juist díé dag even niet zat op te letten en hem dus al gehad heb en dat ik dat niet meer weet.

Wat ik ook jammer vind van de mooiste dag van je leven, is dat de nachten altijd zo onderbelicht blijven. Hoor je nooit iemand over, over de mooiste nacht van je leven. Terwijl ik ’s nachts meestal op mijn best ben. Maar wat ik het meest tegen heb op de uitdrukking: alsof het een wedstrijd is ofzo, laat die bruidsparen toch met rust.

Ik zou dan ook zeggen: we stoppen ermee het te zeggen en we maken van het huwelijk niet het einde, maar het begin van heel veel mooiste dagen van je leven. Dan zet je op je huwelijksdag even de tandjes op elkaar, maar ga je daarna samen de mooiste dagen van je leven aaneen rijgen, als parels in een diadeem. Want dat is natuurlijk het mooiste van de mooiste dag van je leven: dat er nóg veel mooiere komen.

Daar heb je trouwens ook helemaal geen mooiste dag van je leven voor nodig.

Taaltips via @Japked op Twitter.