Recensie

Beach House twinkelt in ‘onscherpe’ liedjes

Drunk In L.A.’, een van de nummers op het nieuwe album, 7, van Beach House, belichaamt de betovering dat het duo uit Baltimore op de beste momenten kan oproepen. Beach House heeft zich in veertien jaar bekwaamd in ‘onscherpe’ liedjes. Zoals een vage foto mysterieus kan zijn, zo zijn de nummers van Beach House bedwelmend. In ‘Drunk In L.A.’ klinkt de stem van Victoria Legrand slaperig langgerekt, terwijl ze toch de statige melodie benadrukt. De wollige gitaarpartijen schuiven als wolken over elkaar, traag en nevelig; solo’s twinkelen er doorheen. De aanzwellende drumtikken suggereren een ontlading - die uiteindelijk niet komt.

Die spanning onderscheidt het nummer van andere liedjes op het nieuwe album. 7 klinkt zwaarder dan eerder werk, soms echoën de suizende instrumentaties op psychedelische wijze. De orgels zijn gedragen, gitaarklanken spreiden zich uit. Het resultaat is aangenaam en vernuftig, al zijn niet alle melodieën even sterk.

    • Hester Carvalho