Al die verandering, was dat nu nodig?

Niet alle babyboomers rebelleerden. Integendeel: de meesten waren best traditioneel.

‘De protestgeneratie’, zo worden ze genoemd: de mensen geboren tussen 1941 en 1955. Zij waren het die eind jaren zestig het Maagdenhuis bezetten, rookbommen gooiden en slaags raakten met de politie. Zij waren het ook die in de jaren zeventig experimenteerden met vrije liefde en marxistische leesclubjes.

Althans, dat is het beeld. In werkelijkheid gold dit voor slechts een klein deel van deze ‘protestgeneratie’: het deel dat studeerde in de steden en daarbij genoeg tijd (en zelfvertrouwen) had om eens lekker te gaan zitten voor Das Kapital.

Vijftig jaar geleden trokken jeugdige babyboomers vol idealen ten strijde tegen het oude establishment. Wat is er over van hun idealen? Hoe vormden zij de kunst en cultuur? En waarom zit het revolutionair elan anno 2018 vooral op rechts? Deze maand besteedt NRC aandacht aan revolutiejaar 1968.

Lees de verhalen via nrc.nl/1968.

Maar lang niet alle leden van de protestgeneratie studeerden. Van de tussen 1945 en 1954 geboren boomers volgde maar een klein deel hoger onderwijs: 18 procent van de vrouwen en 31 procent van de mannen.

Ook wat levensstijl betreft waren de babyboomers nog best traditioneel. Slechts een vijfde woonde samen voor het huwelijk. Van de vrouwelijke babyboomers was de helft op hun 22ste getrouwd; van de mannelijke de helft op hun 25ste. Vrouwen geboren tussen 1945 en 1954 kregen hun eerste kind gemiddeld op hun 25ste. Voor de generatie vrouwen geboren in de jaren zestig was deze leeftijd al drie jaar opgeschoven.

Lees ook: De hemelbestormers van ’68 zijn nu het establishment

Voor veel jongeren, ze zouden ze nu ‘de gewone Nederlanders’ heten, voltrokken de revoluties van de jaren zestig en zeventig zich op afstand. Ja, ze lieten hun haar groeien en ja, ze luisterden naar Dylan en The Beatles. Ze hadden (soms) seks voor het huwelijk en misschien gingen ze zelfs hun ouders tutoyeren.

Maar de universiteit bezetten? Een reis maken naar het communistische China? Nee.

    • Freek Schravesande
    • Floor Rusman