Thuiskok. Blauwe hap

Onlangs was ik op het eetfestival Rollende Keukens in het Amsterdamse Westerpark en daar overkwam me iets zeldzaams: ik at er niet lekker. Verheugd waren mijn vriendin en ik nog op het standje ‘Bangkok Streetfood’ afgelopen, en de met kip gevulde loempia’s waren prima. De pad thai echter niet. Geen malse stukjes kip maar drie droge plakjes, geen verse of gewokte groenten maar een paar verlepte stukjes tauge. En dat alles leek wel overgoten met ketchup.

Mijn verbazing was groot omdat het juist Aziatische tentjes zijn die vaak in positief opzicht verrassen. In een Chinees met tl-buizen eet je bijna altijd beter dan in een restaurant met een binnenvijver vol karpers. Hetzelfde geldt voor de simpelste Thaise afhaaltentjes en Indonesische toko’s.

Dat er elk jaar minstens één dik Indonesisch kookboek verschijnt, daar word ik dan ook blij van. In 2018 is dat Selamat Makan. Auteur is Wouter Rademakers, die decennia bij de Koninklijke Marine diende en groot fan was van de ‘blauwe hap’ – marinejargon voor de Indische rijsttafel die daar elke woensdag werd geserveerd. Dit boek, dat door de jaren heen al in vele gedaantes is uitgegeven, is het resultaat van 35 jaar recepten verzamelen en uitproberen. Dat dit boek door iemand met een verleden bij de marine is gemaakt merk je. Met dezelfde precisie die vroeger ongetwijfeld acties van de marine tot een goed einde bracht, zijn hier de pagina’s volgeschreven met recepten – gemiddeld drie per pagina, meer dan driehonderd pagina’s lang. Er zijn bijvoorbeeld meer dan 130 recepten voor sambal, en aparte hoofdstukken voor onder meer sajoers (kruidensoepen), atjar, tahoe en tempé, saté’s en alle soorten vlees. Foto’s of illustraties zijn er niet.

Dit soms gedateerde kookboek vraagt veel van de lezer. Zo is de geschiedenis van de Indonesische keuken in Nederland vanwege het gebrek aan witruimte verworden tot één grote woordenbrij. Wel weer handig is de nummering van de recepten, zodat je ze net als bij de Chinees met gemak kunt terugvinden. Maar staat er nou echt in de inleiding dat „vele vrouwen [...] wel van een kookavontuurtje houden”? Dat lijkt me niet meer van deze tijd.

Maar goed, heus niet alles is beter tegenwoordig. Veel moderne kookboeken bevatten meer foto’s dan recepten. Daarom is een almanak als deze op zijn tijd heel fijn.

    • Sam de Voogt