Recensie

Mozart als passief doetje

Kostuumdrama Mozart in Love knipoogt naar Amadeus en is grotendeels mislukt.

Wat is hier allemaal mis gegaan? Mozart in Love knikt met de titel naar Shakespeare in Love en grijpt natuurlijk terug op Milos Formans sprankelende Amadeus. Dat was eveneens een film over Wolfgang Amadeus Mozart, die verstrikt raakt in een verzonnen intrige van jaloezie en moord. Maar Mozart in Love komt in de verste verte niet in de buurt van die voorgangers. De kostuums en decors zien er prima uit. Het probleem is het belabberde scenario, dat zowel wat betreft de dialogen als het nogal smakeloze verhaal volledig tekortschiet.

Mozart (Aneurin Barnard) komt aan in Praag, waar hij zoals bekend veel meer dan in zijn eigen stad Wenen op handen werd gedragen. Hij leidt er een uitvoering van zijn enorm populaire Le nozze di Figaro en werkt ondertussen aan opvolger Don Giovanni. Hij raakt verliefd op de aankomende sopraan Zuzanna (Morfydd Clark), die in handen dreigt te vallen van de aristocratische psychopaat baron Saloka (James Purefoy).

Mozart is als personage een passief doetje, de liefdesaffaire is bloedeloos en de schurk is een schmierende karikatuur. De suggestie wordt gewekt dat deze slechterik model zou hebben gestaan voor oneindig interessantere Don Giovanni in Mozarts meesterwerk, maar dat is niet veel meer dan een vage aanduiding. De acteurs kunnen ook niet veel met hun houterige scènes, maar dat mag je ze misschien niet te veel aanrekenen. En het ergste is: er zit helemaal niet zo heel veel muziek van Mozart in de film.