Recensie

Even de griezelclichés afvinken

Horrorfilm Ghostland heeft een aardig uitgangspunt, maar overstelpt de kijker met zo ongeveer alle overbekende elementen van het genre.

Crystal Reed en Anastasia Phillips in Ghostland.

Ghostland opent met aspirant-horrorschijfster Beth die samen met haar puberende zus en moeder naar een afgelegen huis rijdt dat ze hebben geërfd. Onderweg naar de woning van deze oudtante leest het tienermeisje in een krant dat er een moordenaar in de buurt rondwaart. Het bericht voelt overbodig; dat het niet goed kan aflopen met deze weerloze vrouwen is meteen duidelijk als ze hun bestemming bereiken: een bouwval vol oude poppen, opgezette insecten en flikkerend licht. Weinig verrassend verschijnt er terwijl de vrouwen uitpakken een ongenodigd busje op de oprit.

Ghostland springt niet veel later naar een toekomst waarin Beth volwassen is én succesvol auteur. Was het voorgaande een flashback? Waarom is haar nog steeds bloedmooie, lieve moeder gespeeld door Franse popprinses Mylène Farmer zo unheimlich?

Het spel met herinnering en schuldgevoelens had best eng kunnen zijn, maar Ghostland overspoelt de kijker vervolgens met zoveel horrorclichés dat de film eerder vermoeiend dan angstaanjagend voelt. Zo speelt de kelder van het huis een prominente rol, verschijnen er boodschappen op spiegels, wordt menstruatiebloed iets afschrikwekkends en is er een cameo van horrorauteur H.P. Lovecraft.

Er lijkt weinig moeite gedaan om al deze elementen enigszins logisch in elkaar te passen. Als er weer onverwacht een pop te voorschijn springt, vraag je je in plaats van te schrikken vooral af waarom die oudtante toch zoveel rommel van de vlooienmarkt in huis had.

    • Sabeth Snijders