De twijfelaar Yates vs. de realist Dumoulin

Tijdrit Giro d’Italia

Rozetruidrager Yates barst van het zelfvertrouwen, tot het over de tijdrit tussen Trento en Rovereto gaat. Voor Dumoulin was de tijdrit vorig jaar het fundament onder zijn Giro-zege. Zou het toch een kans kunnen zijn?

De Brit Simon Yates tijdens de vijftiende etappe van de Giro d'Italia. Luk Benies/AFP Photo

De twijfelaar wil schade beperken

Tot nu toe was het duidelijk in deze Giro: Simon Yates jaagt de bergen over en niemand kan hem volgen.

Simon Yates, de twijfelaar. Het verschil is als dag en nacht. Als Simon Yates maandag terugblikt op de successen die hij al boekte deze Giro – drie etappes, alle met aankomst bergop – en als hij verhaalt over de manier waarop hij zich in de vorm van zijn leven trainde, spat het zelfvertrouwen van hem af. „Ik word ouder, zelfverzekerder en mijn gewicht is nog nooit zo goed geweest. Bovendien raken mijn teamgenoten en ik steeds beter op elkaar ingespeeld. Alle kleine dingen komen samen hier.”

Maar als het vervolgens gaat over de tijdrit die hij 24 uur later zal moeten rijden tussen Trento en Rovereto, ergens tussen de Alpen en de Dolomieten in, verdwijnt de grijns van zijn gezicht en krimpt de toch al niet al te grote Brit ineen. „Van alle klassementsrenners ben ik waarschijnlijk de minste tijdrijder”, zegt hij tegen een stuk of veertig journalisten die voor hem zitten in een vergaderzaaltje van een hotel in zonnig Trento. „En ik zal ook wel nooit een specialist worden.”

Lees ook: Vedergewicht Yates danst naar het roze

Al na afloop van de zinderende elfde etappe naar Osimo, afgelopen woensdag, was Yates met de discipline bezig die hij verfoeit omdat hij steevast tijd verliest. Hij draaide er niet omheen, terwijl hij best wat geruster had mogen zijn. Hij had immers net de etappe gewonnen, hij was op iedereen uitgelopen. „Ik ben bang voor de tijdrit”, sprak hij onomwonden. „Ik zal nog veel meer marge op moeten bouwen.”

Dus dat is wat hij deed in de dagen die volgde. Zaterdag werd hij tweede op de Monte Zoncolan, en een dag later was hij ongenaakbaar richting Sappada. „Dat was om tijd te pakken op Tom. Daarom reed ik zo agressief. En ik weet nog steeds niet zeker of ik wel genoeg marge heb.”

Tijd genoeg

Goedbeschouwd heeft Yates geen enkele reden om aan zichzelf te twijfelen. Hij gaat met een voorsprong van 2 minuten en 11 seconden beginnen aan een tijdrit over 34,2 kilometer, vlakkig, lichtjes glooiend. Als klassementsleider zal hij als laatste van het startpodium rijden en kan hij jacht maken op Dumoulin. Mentaal kan dat goed uitpakken – hij kan niet ingehaald worden. Daarna volgen nog drie bergetappes. Mocht hij uit het roze worden gereden, dan heeft hij nog alle tijd zich terug te vechten.

Hij moet het opnemen tegen de titelverdediger én regerend wereldkampioen tijdrijden. Maar bij de tijdrit in de straatjes van Jeruzalem, amper tien kilometer lang, opende hij zijn Giro met een zevende plaats. Die prestatie bleek de basis voor zijn succes. Op Dumoulin verloor hij maar 20 seconden. Voor zijn doen uitmuntend. En eerder dit seizoen reed hij een prima tijdrit in de rittenkoers Parijs-Nice. Hij verloor er ‘slechts’ een halve minuut op winnaar Wout Poels. En toch is hij er niet gerust op. „En dat is voor het eerst deze Giro.”

Tom Dumoulin in actie tijdens de eerste etappe, tevens tijdrit, van de Giro d’Italia in Jeruzalem. Foto Atef Safadi/EPA

De realist moet gewoon gas geven

Alleen in de korte tijdrit in Jeruzalem was Tom Dumoulin de Brit Yates de baas. De 34 kilometer tegen de klok op dinsdag bieden dus hoop voor de Nederlander.

Tom Dumoulin, de realist. Wie het vergaderzaaltje van hotel Sartori’s in Lavis maandagnamiddag binnenstapt, kan er niet omheen. Naast de plek waar Tom Dumoulin komt zitten om aan het eind van de laatste rustdag vooruit te blikken op de rest van de Giro, staat zijn wapen triomfantelijk opgesteld; een racemonster van een tijdritfiets, aerodynamisch gebouwd om door wind te snijden en op maximale snelheid van A naar B te jakkeren. Journalisten komen er één voor één een foto van maken. Het is wel duidelijk wat er dinsdag staat te gebeuren. Op dit terrein is er maar één de baas.

De tijdrit is al Dumoulins discipline sinds hij er in 2010 mee begon op een fiets die hij leende van een vriend, voor een wedstrijd in Portugal. Hij won – de anekdote wordt jaarlijks van stal gehaald – en een specialist was geboren. Tijdrijden werd het fundament onder zijn Giro-zege van vorig jaar: tijdens dik zeventig kilometer tegen de klok kon hij zoveel voorsprong pakken op zijn concurrenten dat hij niet meer te achterhalen viel. Dat is dit jaar anders: deze Giro is meer voor klimmers die aardig kunnen tijdrijden gemaakt dan voor tijdrijders met klimbenen: Dumoulin moet het verschil maken in 43,9 kilometer. In de bergen is hij ‘the best of the rest’. Simon Yates stijgt er met kop en schouders bovenuit.

Lees hier al onze stukken over de Giro d’Italia

En dus wordt het gas geven dinsdag, appt Teun van Erp, de bewegingswetenschapper die voor alle Sunweb-renners het raceplan schrijft op basis van allerhande protocollen. Tijdens de tijdrit van vrijdag 4 mei in Jeruzalem blikte hij al vooruit op die van deze dinsdag. Zijn conclusie toen: anderhalve minuut winst op bijvoorbeeld Thibaut Pinot – de Fransman staat vierde in het klassement.

Nu schrijft Van Erp: „In het vlakke begin moet Tom op zijn normale vermogen rijden. Dan volgt een klimmetje en dan moet hij echt vol gas geven. Een afdaling, een kleine klim, weer een afdaling en omhoog richting finish. Dan moet hij all out. Maar dat is logisch.”

Windje-mee

Zelf tempert Dumoulin de verwachtingen, zoals steeds de laatste dagen. Bij de verkenningsronde die hij maandagochtend over het tijdritparcours maakte, stond de wind vol in zijn rug. Dat is niet in zijn voordeel, want er is een grens aan de snelheid die je windje-mee kan ontwikkelen. Dan blijven de verschillen beperkt. „Maar ik vind elke tijdrit fijn hoor”, stelt hij voorop. „Dit parcours is supervlak en supersnel. Ik heb het liever wat technischer. Maar goed, ik heb tijdritten als deze ook wel gewonnen. Dus zorgen maak ik me niet. Het zou me wel verbazen als Yates zijn voorsprong gaat verliezen. Dan moet hij wel een hele slechte tijdrit rijden.”

Weersvoorspelling dinsdagnamiddag, tussen Trento en Rovereto: onstuimig, regen, en wind uit alle hoeken. Niet te voorspellen, gelijk het karakter van de Giro.

    • Dennis Meinema